Gwendolyn Lepinski przyszła na świat 12 listopada 1904 roku w Hastings w stanie Nebraska. Jej droga do Hollywood prowadziła przez świat mody; zanim trafiła na srebrny ekran, pracowała jako modelka w domu towarowym w Chicago, gdzie jej posągowa sylwetka i fotogeniczność przyciągnęły uwagę agentów. Karierę filmową rozpoczęła w połowie lat 20. XX wieku, podpisując kontrakt z wytwórnią Metro-Goldwyn-Mayer. Jako Gwen Lee szybko stała się jedną z najbardziej zapracowanych aktorek drugoplanowych ery kina niemego, specjalizując się w rolach eleganckich flapperek oraz dystyngowanych dam z towarzystwa. Jej debiut nastąpił w 1925 roku, a już rok później wystąpiła u boku Normy Shearer w filmie „Upstage”. Dzięki nienagannym manierom i wyczuciu stylu idealnie wpisywała się w estetykę jazz age, stając się stałym elementem wielkich produkcji MGM. W 1928 roku została wybrana do prestiżowego grona WAMPAS Baby Stars, co zwiastowało jej świetlaną przyszłość w branży filmowej. Przejście z kina niemego na dźwiękowe, choć początkowo obiecujące, przyniosło aktorce nieoczekiwane trudności. Wystąpiła w znaczących produkcjach przejściowych, takich jak „The Hollywood Revue of 1929”, jednak to praca nad filmem „Untamed” (1929) u boku Joan Crawford i Roberta Montgomery’ego stała się punktem zwrotnym w jej karierze. Podczas pokazów doszło do niefortunnego błędu synchronizacji, w wyniku którego głos aktorki został zamieniony z głosem jej partnera, co wywołało śmiech na sali kinowej i negatywnie odbiło się na jej wizerunku jako poważnej artystki. W tym samym roku pojawiła się również w romantycznym dramacie przygodowym „The Pagan” (1929), osadzonym na wyspach Pacyfiku i słynącym z utworu „Pagan Love Song” wykonywanego przez Ramona Novarro. Mimo tych występów, incydenty techniczne okresu wczesnego dźwięku sprawiły, że jej pozycja w hierarchii gwiazd MGM zaczęła słabnąć. Lata 30. XX wieku były dla Gwen Lee okresem walki o utrzymanie statusu zawodowego. Choć regularnie współpracowała z największymi nazwiskami epoki, takimi jak Norma Shearer czy Joan Crawford, jej role stawały się coraz mniejsze. Wytwórnie zaczęły promować nowe twarze, a Lee, mimo swojej niezawodności jako aktorki charakterystycznej, coraz częściej pojawiała się w produkcjach niezależnych o mniejszym budżecie lub w rolach niewymienionych w czołówce. Jej kariera zakończyła się gwałtownie w 1938 roku występem w filmie klasy B zatytułowanym „Paroled from the Big House”. Po tym czasie aktorka całkowicie wycofała się z życia publicznego, kończąc swoją przygodę z filmem po nakręceniu ponad sześćdziesięciu obrazów, które dokumentowały przemiany amerykańskiej obyczajowości i techniki filmowej. W życiu prywatnym Gwen Lee unikała skandali i starannie chroniła swoją prywatność po odejściu z zawodu. Była dwukrotnie zamężna, jednak o jej losach po 1938 roku wiadomo niewiele. Gwen Lee zmarła 20 sierpnia 1961 roku w Reno w stanie Nevada w wieku 56 lat. Choć jej sława przygasła wraz z końcem złotej ery MGM, pozostaje w pamięci historyków kina jako uosobienie elegancji lat 20. Jej biografia stanowi przykład profesjonalnej drogi aktorki, która stała się ofiarą nie tylko zmieniających się mód, ale i technicznych niedoskonałości rodzącego się kina dźwiękowego. Do dziś jej kreacje w niemych i wczesnych dźwiękowych filmach MGM są analizowane jako istotny element obrazu epoki jazzu w amerykańskiej kinematografii.