Paul Cavanagh przyszedł na świat 8 grudnia 1888 roku w Chislehurst w hrabstwie Kent w Anglii. Był synem zamożnego urzędnika i odebrał staranne wykształcenie w Royal Grammar School w Newcastle oraz w Emmanuel College na Uniwersytecie Cambridge, gdzie uzyskał stopień naukowy z prawa. Zanim poświęcił się aktorstwu, przez kilka lat pracował jako adwokat w Kanadzie, co ukształtowało jego późniejszy wizerunek sceniczny jako człowieka o nienagannych manierach. Z zawodu był aktorem teatralnym i filmowym, uznawanym za jednego z najbardziej eleganckich brytyjskich wykonawców w Hollywood. Podczas I wojny światowej służył jako oficer w pułku Royal Horse Artillery. Pracę zawodową na scenie rozpoczął po powrocie z frontu, a w 1929 roku zadebiutował na Broadwayu w sztuce „Murder on the Second Floor”. W kinie zyskał popularność dzięki rolom arystokratów i oficerów. Do jego najważniejszych osiągnięć należą role w takich produkcjach jak „Ostatnie wydanie” (1932), „Tarzan i jego towarzyszka” (1934) oraz „Gunga Din” (1939). Wystąpił u boku Marleny Dietrich w filmie „Pieśń nad pieśniami” (1933) oraz u Alfreda Hitchcocka w „Notorious” (1946). Był stałym współpracownikiem ekipy tworzącej serię o Sherlocku Holmesie, pojawiając się u boku Basila Rathbone’a w filmach „Pazur kobiety-pająka”, „Dom strachu” oraz „Kobieta w zieleni”. Pod koniec kariery wystąpił w kultowym horrorze „Gabinet figur woskowych” (1953) oraz w ostatnim filmie Humphreya Bogarta „Tym cięższy ich upadek” (1956). W życiu prywatnym od 1946 roku był mężem aktorki Catherine Willard, z którą pozostał w związku aż do jej śmierci. Choć para nie miała biologicznych dzieci, Cavanagh był ojczymem dla córki swojej żony z jej poprzedniego małżeństwa z Ralphem Bellamym. Aktor był znany z dystansu do hollywoodzkiego stylu życia i należał do elitarnego „Cricket Bat Gang”, zrzeszającego brytyjskich aktorów pielęgnujących ojczyste tradycje w Kalifornii. Pasjonował się literaturą i posiadał ogromną kolekcję rzadkich wydań dzieł Williama Szekspira. Paul Cavanagh zmarł 15 marca 1964 roku w Londynie, jednak nie w stolicy Wielkiej Brytanii, lecz w miejscowości o tej samej nazwie w prowincji Ontario w Kanadzie. Przyczyną zgonu był nagły zawał serca. Aktor odszedł w St. Joseph's Hospital w wieku 75 lat. Aktor słynął z niezwykle czystej, klasycznej dykcji, która czyniła go regularnym gościem słuchowisk Lux Radio Theatre, gdzie jego głos uznawano za wzorcowy przykład angielszczyzny klas wyższych. Na planach filmowych często mawiał, że aktorstwo jest jedynie ciekawszą formą prezentowania dowodów przed ławą przysięgłych, którą dla niego stanowiła publiczność. Na początku lat 30. prasa plotkarska przypisywała mu bliską relację z Joan Crawford, co tylko wzmocniło jego pozycję ekranowego amanta. W latach 50. z powodzeniem odnalazł się w nowym medium, występując w ponad pięćdziesięciu serialach telewizyjnych, w tym w popularnych produkcjach „Perry Mason” oraz „Lassie”. Mimo upływu lat, dzięki swojemu prawniczemu wykształceniu i wojskowej dyscyplinie, zachował opinię jednego z najbardziej profesjonalnych i merytorycznych aktorów charakterystycznych w branży.