James Morrison urodził się 15 listopada 1888 roku w Mattoon w stanie Illinois jako syn Johna Morrisona i Lydii Morrison. Dorastał na amerykańskim Środkowym Zachodzie, w środowisku, w którym popularną formą rozrywki były występy teatralne i wodewilowe. Studiował na University of Chicago, gdzie rozwijał zainteresowania muzyczne – kształcił się wokalnie oraz jako pianista. Umiejętności te wykorzystywał później w występach scenicznych. Zanim trafił do kina, zdobywał doświadczenie aktorskie na scenach teatralnych i w zespołach wodewilowych, co ukształtowało jego warsztat sceniczny i przygotowało do pracy przed kamerą. Do świata filmu trafił w 1911 roku, kiedy rozpoczął współpracę ze słynną wytwórnią Vitagraph Company of America. Początkowo pojawiał się w mniejszych rolach u boku popularnego wówczas aktora Maurice Costello, który był jedną z największych gwiazd studia. Morrison szybko zwrócił uwagę producentów swoją elegancją, naturalnym stylem gry oraz fotogeniczną aparycją. Wkrótce zaczął otrzymywać coraz większe role i zyskał przydomek „Vitagraph Boy”, stając się jednym z najważniejszych młodych aktorów wytwórni. Największą popularność przyniosła mu współpraca z aktorką Anita Stewart. Para stworzyła jeden z pierwszych i najbardziej lubianych duetów romantycznych w historii kina. Publiczność szczególnie entuzjastycznie przyjęła ich wspólny występ w filmie „The Juggernaut” z 1914 roku, który stał się jednym z najgłośniejszych sukcesów Vitagraphu. Ekranowa chemia między aktorami była tak silna, że studio otrzymywało tysiące listów od widzów, a na rynek trafiały pocztówki z ich wspólnymi wizerunkami. W latach 1910–1920 Morrison należał do najbardziej zapracowanych aktorów Hollywood. Wystąpił w ponad 180 produkcjach, obejmujących dramaty, filmy przygodowe i historie romantyczne. Jednym z ważniejszych projektów był patriotyczny film „The Battle Cry of Peace” z 1915 roku – widowisko o wyraźnym charakterze propagandowym, które nawoływało do wzmocnienia amerykańskich przygotowań wojskowych przed przystąpieniem kraju do I wojny światowej. Morrison był ceniony za stosunkowo powściągliwy styl gry. W przeciwieństwie do wielu aktorów epoki niemego filmu unikał przesadnej teatralności, stawiając na bardziej naturalną ekspresję. Dzięki temu jego role wyróżniały się subtelnością i realizmem, które do dziś są dostrzegane przez historyków kina. W tamtym okresie należał także do najpopularniejszych ekranowych amantów, konkurując o sympatię publiczności z gwiazdami takimi jak Wallace Reid. Jego kariera została na pewien czas przerwana przez służbę wojskową podczas I wojny światowej. Po powrocie z armii ponownie pojawiał się na ekranie, jednak przemiany w przemyśle filmowym oraz pojawienie się nowego pokolenia gwiazd stopniowo ograniczały jego aktywność filmową. Pod koniec lat dwudziestych coraz częściej powracał do teatru, występując w sztukach na Broadwayu i innych scenach Nowego Jorku. W późniejszych latach Morrison zajął się także działalnością pedagogiczną. Uczył młodych aktorów dykcji, pracy z głosem i ruchu scenicznego, przekazując doświadczenie zdobyte w czasach pionierskich dla amerykańskiej kinematografii. Był również człowiekiem o szerokich zainteresowaniach – pisał opowiadania i wiersze publikowane w magazynach literackich oraz aktywnie uprawiał sport, szczególnie tenis i pływanie. Duża część jego wczesnych filmów niestety nie przetrwała do naszych czasów, ponieważ wiele archiwów wytwórni Vitagraph uległo zniszczeniu w pożarach, które w pierwszej połowie XX wieku zniszczyły ogromną część dorobku kina niemego. Z tego powodu znaczenie Morrissona dla historii filmu przez długi czas pozostawało niedocenione. James Morrison zmarł 15 listopada 1974 roku w Nowym Jorku – najczęściej wskazuje się dzielnicę Manhattan – dokładnie w dniu swoich 86. urodzin. Po zakończeniu kariery przez wiele lat prowadził spokojne życie z dala od rozgłosu. Choć dziś jego nazwisko jest mniej znane szerokiej publiczności, pozostaje on jedną z ważnych postaci wczesnego Hollywood i jednym z aktorów, którzy współtworzyli fundamenty amerykańskiego kina niemego.