David Wark Griffith urodził się 22 stycznia 1875 roku w LaGrange w stanie Kentucky w Stanach Zjednoczonych jako syn Jacoba „Roaring Jake’a” Griffitha, byłego oficera armii Konfederacji, oraz Mary Perkins Oglesby, wywodzącej się z rodziny o silnych tradycjach południowych. Dorastał w środowisku naznaczonym pamięcią o wojnie secesyjnej i kulturą amerykańskiego Południa, co miało istotny wpływ na jego późniejszą twórczość. Odebrał podstawowe wykształcenie, a w młodości pracował m.in. jako sprzedawca i aktor teatralny, próbując również swoich sił jako dramaturg. Karierę filmową rozpoczął na początku XX wieku jako aktor, jednak przełom nastąpił, gdy związał się z wytwórnią Biograph jako reżyser. W latach 1908–1913 zrealizował setki krótkich filmów, systematycznie rozwijając język kina. Przypisuje mu się skodyfikowanie wielu podstawowych technik filmowych, takich jak montaż analityczny, wykorzystanie zbliżeń w celach psychologicznych oraz rozwinięcie montażu równoległego, szczególnie w scenach „ratunku w ostatniej chwili”. Dzięki tym rozwiązaniom stał się jedną z kluczowych postaci kształtujących narrację filmową. Największym sukcesem w jego karierze był film „Narodziny narodu” (1915), który odniósł ogromny sukces komercyjny i formalny, ale jednocześnie wywołał gwałtowne kontrowersje. Obraz ten, przedstawiający historię wojny secesyjnej i okresu rekonstrukcji, został oskarżony o rasizm i gloryfikację Ku Klux Klanu, a jego popularność przyczyniła się do odrodzenia tej organizacji w Stanach Zjednoczonych. Griffith do końca życia odrzucał te zarzuty, twierdząc, że jedynie przedstawiał historię, co w znacznym stopniu wpłynęło na jego późniejszą izolację w środowisku filmowym. W odpowiedzi na krytykę stworzył „Nietolerancję” (1916), monumentalne dzieło łączące cztery równoległe historie z różnych epok. Produkcja ta była niezwykle kosztowna – budowa gigantycznych dekoracji Babilonu w Hollywood doprowadziła do poważnych strat finansowych, z których reżyser nigdy w pełni się nie podniósł. Mimo artystycznego znaczenia filmu, jego niepowodzenie komercyjne zapoczątkowało stopniowy upadek pozycji Griffitha w branży. W kolejnych latach współtworzył wytwórnię United Artists wraz z Mary Pickford, Douglasem Fairbanksem oraz Charliem Chaplinem, dążąc do niezależności twórczej. Reżyserował dalsze filmy, takie jak „Złamane kwiaty” (1919) czy „Sieroty burzy” (1921), jednak jego znaczenie malało wraz z nadejściem kina dźwiękowego. W latach 30. praktycznie wycofał się z aktywnej działalności reżyserskiej. W 1936 roku otrzymał Honorowego Oscara za całokształt twórczości, jednak w tym okresie był już postacią zapomnianą i żył w izolacji. Przez wiele lat nagroda Gildii Reżyserów Amerykańskich za całokształt osiągnięć nosiła jego imię, jednak w 1999 roku została przemianowana ze względu na kontrowersje związane z jego dorobkiem. W życiu prywatnym był trzykrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Linda Arvidson, z którą zawarł związek w 1906 roku; mimo wieloletniej separacji rozwiedli się dopiero w 1936 roku. Następnie poślubił Miriam Miles, z którą pozostawał w związku do 1945 roku. Jego trzecią żoną była Evelyn Baldwin, młodsza od niego o 35 lat, która towarzyszyła mu do końca życia. Nie miał dzieci, choć w środowisku filmowym bywał określany jako mentor całego pokolenia aktorów, w tym Lillian Gish, uznawanych za jego „filmowe dzieci”. Zmarł 23 lipca 1948 roku w Hollywood w Los Angeles w stanie Kalifornia w wyniku udaru mózgu, którego doznał w swoim pokoju w hotelu Knickerbocker; zmarł w drodze do Temple Hospital. Został pochowany na cmentarzu Mount Tabor Methodist Churchyard w Crestwood w stanie Kentucky. David Wark Griffith pozostaje jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych postaci w historii kina, uznawaną za twórcę fundamentów języka filmowego, którego dorobek na trwałe ukształtował sposób opowiadania historii na ekranie, mimo kontrowersji towarzyszących jego najgłośniejszym dziełom.