Guy Kibbee, właściwie Guy Bridges Kibbee, urodził się 6 marca 1882 roku w El Paso w stanie Teksas jako syn Jamesa Kibbee, wydawcy gazet, oraz Cory Kibbee (z domu Bridges). Od nazwiska panieńskiego matki pochodziło jego drugie imię. Dorastał w licznej rodzinie – był jednym z siedmiu braci, z których kilku, w tym Milton Kibbee, również związało się z aktorstwem lub dziennikarstwem. W wieku 14 lat uciekł z domu i pracował na statkach wycieczkowych na rzece Mississippi, gdzie zdobywał pierwsze doświadczenia estradowe jako śpiewak i konferansjer. Karierę sceniczną rozwijał przez kolejne dekady w teatrach objazdowych i repertuarowych. Przez długi czas pozostawał aktorem regionalnym, co czyni jego późniejszy sukces jednym z najbardziej spektakularnych przykładów „spóźnionej kariery” w Hollywood. Na Broadwayu zadebiutował dopiero w 1930 roku, mając 48 lat, w sztuce „Torch Song”. To właśnie ten występ otworzył mu drogę do kontraktu filmowego w erze kina dźwiękowego. W latach 1933–1936 stał się niemal etatowym aktorem charakterystycznym studia Warner Bros., szczególnie w musicalach i komediach. W „42nd Street” (1933) zagrał Abnera Dillona, bogatego sponsora rewii, co ugruntowało jego ekranowy typ starszego, łatwowiernego finansisty o skłonności do młodych artystek. Wystąpił także w „Gold Diggers of 1933” oraz w „Mr. Smith Goes to Washington” (1939) w reżyserii Franka Capry, gdzie wcielił się w gubernatora Huberta Hoppera. Jego charakterystyczny gardłowy śmiech i gest przecierania łysiny w momentach zakłopotania stały się rozpoznawalnym elementem jego stylu gry. W latach czterdziestych otrzymał swoją największą rolę pierwszoplanową w serii sześciu filmów o Scattergoodzie Bainesie, poczciwym i filozoficznie usposobionym mieszkańcu małego miasteczka. Seria ta pozwoliła mu wyjść poza schemat ról drugoplanowych i zaprezentować pełnię komediowego talentu. Podczas II wojny światowej uczestniczył w trasach USO, występując dla żołnierzy w obozach szkoleniowych na terenie Stanów Zjednoczonych. Poza planem filmowym był znany jako znakomity kucharz amator, specjalizujący się w potrawach z dziczyzny, oraz zapalony wędkarz głębinowy – posiadał własną łódź i każdą wolną chwilę spędzał na morzu. Interesował się także golfem i brał udział w licznych turniejach charytatywnych organizowanych przez środowisko filmowe. Jego ostatnim filmem było „Three for the Tavern” (1950), po którym postępująca choroba uniemożliwiła mu dalszą pracę. Był dwukrotnie żonaty: najpierw z Heleną G. Kibbee, z którą się rozwiódł, a następnie z Brownie Kibbee (z domu Reed), z którą pozostał do końca życia. Miał dwoje dzieci. Zmarł 24 maja 1956 roku w East Islip na Long Island w stanie Nowy Jork w domu opieki, na skutek wycieńczenia organizmu spowodowanego powikłaniami choroby Parkinsona. Został pochowany na Kensico Cemetery w Valhalla w stanie Nowy Jork. Guy Kibbee pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych twarzy komedii złotej ery Hollywood. Jego kariera, która rozkwitła dopiero po pięćdziesiątce, stanowi przykład trwałości talentu scenicznego w epoce systemu studyjnego, a jego wizerunek dobrodusznego, nieco zadufanego notabla stał się stałym elementem amerykańskiej komedii lat trzydziestych i czterdziestych.