William K. Howard urodził się 16 czerwca 1893 roku w St. Marys w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych. W młodości zdobył wykształcenie o profilu technicznym i architektonicznym, które w istotny sposób wpłynęło na jego późniejszy styl reżyserski. W czasie I wojny światowej służył w Korpusie Inżynieryjnym armii Stanów Zjednoczonych we Francji, gdzie zajmował się zagadnieniami konstrukcyjnymi i logistycznymi. To doświadczenie pogłębiło jego zainteresowanie mechaniką przestrzeni i „budowaniem” scen, co stało się jednym z fundamentów jego języka filmowego. Karierę w przemyśle filmowym rozpoczął w latach 20., początkowo jako scenarzysta, a następnie reżyser. Szybko wypracował własny styl, wyróżniający się świadomym operowaniem przestrzenią, ruchem kamery oraz konstrukcją ujęć. Już w okresie kina niemego należał do twórców eksperymentujących z formą wizualną. Film „White Gold” (1927) uchodzi za jedno z jego najważniejszych osiągnięć z tego okresu – Howard ograniczył w nim napisy planszowe do minimum, prowadząc narrację niemal wyłącznie obrazem i psychologią postaci, co zbliżało jego styl do europejskich tendencji obecnych w twórczości Friedricha Wilhelma Murnaua. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego potrafił płynnie dostosować się do nowych warunków technologicznych. Szczególnie istotna była jego współpraca z operatorem Jamesem Wong Howe’em przy filmie „Transatlantic” (1931). Produkcja ta wyróżniała się nowatorskim wykorzystaniem głębokiej ostrości oraz dynamicznej pracy kamery w ograniczonej przestrzeni statku, co stanowiło jedno z najbardziej zaawansowanych osiągnięć operatorskich początku lat 30. Film zdobył Oscara za scenografię, a jego rozwiązania wizualne były szeroko analizowane w środowisku filmowym. Najważniejszym dziełem w jego karierze pozostaje „The Power and the Glory” (1933), do którego scenariusz napisał Preston Sturges. Howard nadał tej historii innowacyjną formę wizualną, wykorzystując technikę określaną jako „narratage” – połączenie narracji z offu z rozbudowanym systemem retrospekcji. Struktura filmu była nielinearna i oparta na wspomnieniach, co stanowiło rozwiązanie wyprzedzające swoją epokę i uznawane jest za bezpośrednią inspirację dla konstrukcji „Obywatela Kane’a” Orsona Wellesa. Film ten do dziś uznawany jest za jedno z najważniejszych osiągnięć formalnych w historii wczesnego kina dźwiękowego. W połowie lat 30. Howard pracował również w Wielkiej Brytanii, współpracując z Alexandrem Kordą. W tym okresie wyreżyserował m.in. film „Fire Over England” (1937), który odegrał istotną rolę w historii kina brytyjskiego. To właśnie na jego planie po raz pierwszy spotkali się Vivien Leigh i Laurence Olivier, a ich ekranowa współpraca zapoczątkowała jedną z najbardziej znanych relacji artystycznych i prywatnych w historii kina. Howard był reżyserem, który wyprzedzał swoją epokę pod względem technicznym i wizualnym. Eksperymentował z głębią ostrości, ruchem kamery oraz kompozycją kadru na długo przed tym, jak techniki te zostały spopularyzowane przez późniejszych twórców. Jego filmy cechowała precyzja konstrukcyjna, wynikająca z inżynieryjnego podejścia do obrazu, oraz dążenie do maksymalnego wykorzystania możliwości medium filmowego. W późniejszym okresie kariery jego aktywność stopniowo malała, jednak pozostał obecny w branży filmowej aż do lat 40. XX wieku. Jego dorobek obejmuje kilkadziesiąt filmów, które stanowią ważny element rozwoju języka kina w okresie przejściowym między epoką niemą a dźwiękową. William K. Howard zmarł 21 lutego 1954 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 60 lat. Pozostaje jednym z najbardziej niedocenianych innowatorów w historii kina – reżyserem, który poprzez swoje eksperymenty narracyjne i wizualne wywarł wpływ na rozwój filmowej formy, wyprzedzając rozwiązania, które dopiero w kolejnych dekadach stały się standardem.