Ken Murray urodził się 14 lipca 1903 roku w Nyack w stanie Nowy Jork jako Kenneth Abner Doncourt. Pochodził z rodziny o silnych tradycjach artystycznych, co skierowało go na scenę wodewilową, gdzie szybko zyskał renomę jako błyskotliwy komik i mistrz ceremonii. Jego styl opierał się na niespożytej energii i ciętym dowpicie, co stało się fundamentem jego późniejszych sukcesów w radiu, filmie i telewizji. Murray posiadał niezwykłą intuicję artystyczną, która pozwalała mu płynnie przechodzić między różnymi mediami rozrywkowymi. Choć zaczynał jako artysta estradowy, szybko stał się pełnoprawnym aktorem ekranowym, debiutując w pełnometrażowym kinie dźwiękowym w filmie „Half Shot at Sunrise” (1930) u boku duetu Wheeler & Woolsey. Jednocześnie rozwijał karierę radiową jako regularny gość popularnych audycji, co zbudowało grunt pod jego późniejsze autorskie programy. W 1942 roku stworzył „Ken Murray’s Blackouts” – rewię łączącą komedię, muzykę i występy rewiowe, która stała się fenomenem kulturowym, wystawianym przez siedem lat w El Capitan Theatre w Hollywood. Jednak to jego ekscentryczna natura producenta przyniosła mu najwyższe branżowe wyróżnienie. Podczas 20. ceremonii rozdania Nagród Akademii w marcu 1948 roku, Ken Murray otrzymał Oscara Honorowego (Honorary Award) za rok 1947. Statuetkę przyznano mu konkretnie za produkcję nowatorskiego i unikalnego filmu „Bill and Coo” (1948), w którym wystąpiły wyłącznie trenowane ptaki. Ten projekt ukazał Murraya jako twórcę niekonwencjonalnego, potrafiącego z sukcesem realizować najbardziej ryzykowne pomysły. Równolegle do oficjalnej pracy, Murray pełnił rolę „kronikarza Hollywood”, dokumentując prywatne życie gwiazd przy użyciu kamery 16 mm. W jego archiwach znalazły się niepozowane ujęcia takich ikon jak Charlie Chaplin czy Jean Harlow, co po latach stało się bezcennym materiałem historycznym. W erze telewizji stał się pionierem formatu variety show dzięki „The Ken Murray Show” (1950–1953). W późniejszych latach pojawiał się jako ceniony aktor charakterystyczny, między innymi w westernie „The Man Who Shot Liberty Valance” (1962) Johna Forda, gdzie jego rola dodała produkcji autentyzmu i humoru. W życiu prywatnym Ken Murray był żonaty trzykrotnie. Jego pierwszą żoną była Carrie Ordway. W 1941 roku poślubił modelkę Cleo Hegarty, którą ze względu na zbieżność imion często mylono z aktorką Cleo Moore. Jego trzecią żoną była Betty Lou Walters, z którą spędził 40 lat życia. Murray był również utalentowanym pisarzem; jego autobiografia „Life on a Pogo Stick” (1960) jest ceniona za barwny język i szczerość. Mimo ogromnej sławy potrafił zachować dystans do blichtru Fabryki Snów, co czyniło go zaufanym przyjacielem wielu gwiazd unikających rozgłosu. Ken Murray zmarł z przyczyn naturalnych 12 października 1988 roku w Burbank w wieku 85 lat. Został pochowany na cmentarzu Grand View Memorial Park w Glendale. Pozostawił po sobie dorobek, który jest nie tylko zapisem jego osobistego talentu komediowego, ale przede wszystkim unikalnym archiwum wizualnym Złotej Ery Hollywood. Jego biografia to opowieść o człowieku, który kochał rozrywkę w każdej postaci i rozumiał, że najciekawsze momenty dzieją się często poza oficjalnym kadrem.