Mickey Rourke (właściwie Philip Andre Rourke Jr.) urodził się 16 września 1952 roku w Schenectady w stanie Nowy Jork (USA). Jego ojciec to Philip Andre Rourke Sr., amator kulturystyki i dozorca o korzeniach irlandzkich i niemieckich. Mężczyzna był człowiekiem wybuchowym, skorym do bójki. Opuścił rodzinę, gdy Mickey miał zaledwie 6 lat. Przyszły aktor spotkał go ponownie dopiero jako dorosły, 25-letni mężczyzna. Matka Mickeya to Annette Elizabeth Cameron. Po rozwodzie z jego ojcem, wyszła za mąż za Eugene'a Addisa – policjanta i weterana wojennego. Po powtórnym zamążpójściu matki, rodzina przeniosła się na południową Florydę. W nowym domu Mickey musiał dzielić przestrzeń z rodzeństwem oraz pięcioma synami ojczyma z poprzednich związków. Kluczowym elementem dzieciństwa Rourke'a była skrajna przemoc domowa. Nowy ojczym znęcał się fizycznie i psychicznie zarówno nad Mickeyem, jego bratem Joeyem, jak i nad ich matką. Aktor wielokrotnie wspominał, że w tym okresie zasiano w nim wieczne poczucie wstydu, strachu i ogromnego gniewu. Aby nauczyć się bronić i dać upust narastającej wściekłości, Rourke jako nastolatek zaczął trenować boks w klubach Boys Club of Miami oraz słynnym 5th Street Gym. Pierwszą walkę stoczył w wieku 12 lat. W ringu amatorskim stoczył ponad 140 walk, jednak po serii wstrząśnień mózgu musiał na jakiś czas zrezygnować ze sportu. Wychowanie na przedmieściach Miami wyrobiło w nim cechy buntownika, brak zaufania do autorytetów i skłonność do autodestrukcji. W 1971 roku Rourke ukończył Miami Beach Senior High School. To właśnie w szkole średniej, za namową nauczyciela, zagrał w szkolnym przedstawieniu, co zasiało w nim miłość do sztuki aktorskiej. Chłopak chcąc całkowicie odciąć się od przeszłości, pożyczył od siostry kilkaset dolarów i wyjechał do Nowego Jorku. Początki kariery aktorskiej Rourke'a to klasyczna historia przejścia od skrajnej biedy do hollywoodzkiego statusu ikony buntu. Jednak zanim zaczął zarabiać na aktorstwie, dorabiał na utrzymanie, kopiąc rowy, pracując przy parkowaniu samochodów oraz sprzedając chipsy. Wkrótce Mickey przeszedł przez rygorystyczne przesłuchania i dostał się do słynnej szkoły Lee Strasberga, który uważał Rourke'a za jednego z najzdolniejszych studentów od lat. Wycofany, skrajnie introwertyczny i agresywny młody Rourke uczył się w Nowym Jorku przelewać traumy ze swojego dzieciństwa na grę aktorską. Kinowym debiutem Mickeya był bardzo skromny, epizodyczny występ jako szeregowiec Reese w komedii wojennej „1941” (1979) w reżyserii Stevena Spielberga. Na przełomie lat 70. i 80. grywał mniejsze role w filmach telewizyjnych, m.in. wcielił się w postać seryjnego mordercy w dramacie „Miasto strachu” (1980). Droga do wielkiej sławy otworzyła się przed nim na początku lat 80. W „Żarze ciała” (1981) Rourke zagrał zaledwie epizodyczną rolę młodego podpalacza Teddy'ego Lewisa, ale mimo krótkiego czasu na ekranie, jego magnetyzm i naturalność przykuły ogromną uwagę krytyków oraz widzów. W tragikomedii „Diner” (1982) w reżyserii Barry'ego Levinsona wcielił się w rolę „Boogie'ego” Sheftella – hazardzisty i uwodziciela. Ta kreacja przyniosła mu prestiżową nagrodę National Society of Film Critics i uczyniła z niego jedno z najgorętszych nazwisk w Hollywood. W „Rumble Fish” (1983), kultowym filmie Francisa Forda Coppoli, Rourke zagrał tajemniczego i charyzmatycznego „Motorcycle Boya”. Rola ta ugruntowała jego wizerunek ekranowego buntownika, poetyckiego outsidera i sprawiła, że krytycy zaczęli porównywać go do młodego Marlona Brando. „9 1/2 tygodnia”, erotyczny dramat Adriana Lyne'a, w którym Rourke zagrał u boku Kim Basinger, okazał się przełomem pod względem popularności. Jako wyrachowany i zamożny John Gray, wciągający partnerkę w niebezpieczną grę namiętności, Rourke zyskał status międzynarodowego amanta. Film stał się gigantycznym hitem na rynkach międzynarodowych i zdefiniował estetykę erotyczną lat 80. W thrillerze neo-noir „Harry Angel” w reżyserii Alana Parkera, Rourke zagrał prywatnego detektywa rozwiązującego sprawę tajemniczego zniknięcia muzyka. Na ekranie partnerował mu sam Robert De Niro. Rourke stworzył tam wybitną, brudną i pełną autentycznego lęku kreację, która udowodniła, że potrafi udźwignąć najcięższe psychologicznie role. Wkrótce Rourke drastycznie zmienił wizerunek do roli Henry'ego Chinaskiego – alter ego pisarza Charlesa Bukowskiego. W „Ćmie barowej” zagrał zaniedbanego, wiecznie pijanego poetę-menela, zdobywając nominację do Złotego Globu i udowadniając swój ogromny dystans do statusu hollywoodzkiego przystojniaka. Koniec lat 80. to początek upadku Rourke'a, napędzany jego konfliktowością na planie i fatalnymi decyzjami zawodowymi. W tym okresie aktor odrzucił role, które potem stworzyły kariery innych gwiazd. Zrezygnował m.in. z udziału w hitach „Pluton” (rola, którą dostał Charlie Sheen), „Gliniarz z Beverly Hills” (rola napisana pierwotnie dla niego, później przejął ją Eddie Murphy), „Top Gun” czy „Rain Man” (w obie role wcielił się Tom Cruise). W 1991 roku Rourke uznał, że jako aktor niszczy samego siebie. Postanowił wrócić do swojej pierwszej miłości – boksu, tym razem jako zawodowiec. Walcząc w wadze półciężkiej pod przydomkiem „El Mariachi”, stoczył 8 walk. Jego oficjalny bilans to 6 zwycięstw (4 przez nokaut) i 2 remisy. Był niepokonany, choć krytycy zarzucali, że jego rywale byli dobierani celowo, by mógł wygrywać. Niestety boks brutalnie obszedł się z jego ciałem. Rourke doznał licznych kontuzji: miał złamany nos (czterokrotnie), rozbitą kość jarzmową, pęknięte żebra, zmiażdżony język oraz zaniki pamięci krótkotrwałej. Aby naprawić zmasakrowaną twarz, przeszedł szereg operacji rekonstrukcyjnych. Jak sam później przyznał, trafił na niewłaściwego faceta, który spartaczył zabiegi. Jego dawna uroda amanta bezpowrotnie zniknęła, a twarz stała się opuchnięta i zniekształcona. Po porzuceniu boksu w 1994 roku, Rourke był w Hollywood traktowany jak parias. Miał opinię nieprzewidywalnego, agresywnego i trudnego we współpracy. Stracił cały majątek, a producenci nie chcieli powierzać mu głównych ról. Mimo to, nawet w kryzysowym momencie potrafił odrzucać propozycje, które mogły uratować jego karierę. Quentin Tarantino zaoferował mu kultową dziś rolę Butcha Coolidge'a w „Pulp Fiction” (1994). Rourke jednak odrzucił propozycję (rolę przejął Bruce Willis), czego później bardzo żałował. Pod koniec lat 90. Mickey osiągnął absolutne dno – mieszkał w malutkim mieszkanku, stracił dom, żonę i pieniądze, a jego jedynym oparciem stały się ukochane psy rasy chihuahua. Dopiero po 2000 roku, dzięki pomocy przyjaciół takich jak Sylvester Stallone czy Robert Rodriguez, powoli zaczął odbijać się od dna. Na początku nowego tysiąclecia Rourke zrozumiał, że musi schować dumę do kieszeni. Postanowił publicznie przeprosić środowisko filmowe za swój dawny, destrukcyjny charakter i zaczął przyjmować nawet najmniejsze role u cenionych reżyserów, by udowodnić swoją lojalność i talent. Ważnym krokiem był występ w dramacie psychologicznym „Obietnica” (2001) w reżyserii Seana Penna. Rourke pojawił się na ekranie tylko w jednej, kilkuminutowej scenie jako opłakujący stratę ojciec, ale jego gra u boku Jacka Nicholsona była tak poruszająca, że krytycy przypomnieli sobie o jego ogromnym talencie. Z kolei Stallone, który pamiętał Rourke'a z czasów jego świetności, obsadził go w filmie „Dorwać Cartera” (2000). Po latach Rourke wielokrotnie dziękował Stallone’owi, podkreślając, że Sly pomógł mu finansowo w czasach, gdy nie miał z czego opłacić rachunków. Absolutnym kamieniem milowym była rola Marva w ekranizacji komiksu „Sin City - Miasto grzechu” Roberta Rodrigueza. Zmasakrowana boksowaniem twarz Rourke'a, zamiast przeszkodą, stała się tutaj jego największym atutem – idealnie pasowała do potężnego, poturbowanego przez los antybohatera. Rola ta przyniosła mu nagrodę Saturna oraz ponowny szacunek masowej widowni. Rola w filmie „Zapaśnik” (2008) w reżyserii Darrena Aronofsky’ego była najważniejszym i najbardziej spektakularnym momentem w całej karierze Mickeya Rourke’a. Był to nie tylko powrót na hollywoodzki szczyt, ale też genialna, bolesna autoterapeutyczna spowiedź aktora na oczach całego świata. Głównym powodem, dla którego ta rola wstrząsnęła widzami i krytykami, był fakt, że biografia postaci idealnie pokrywała się z życiem samego Mickeya: obaj panowie byli ikonami lat 80., które w latach 90. doświadczyły brutalnego upadku; obaj zniszczyli swoje ciała i twarze poprzez sporty walki; obaj stracili rodziny, pieniądze i zostali zapomniani przez świat, żyjąc na marginesie. Widzowie oglądający film mieli świadomość, że blizny, zmęczenie i pot na ekranie nie są charakteryzacją – były w 100% prawdziwym życiem Rourke'a. Film okazał się gigantycznym sukcesem artystycznym, zdobywając Złotego Lwa na Festiwalu w Wenecji. Gra Rourke’a została uznana za jedno z największych osiągnięć aktorskich XXI wieku. Aktor zdobył Złoty Glob, nagrodę BAFTA, Saturna oraz dziesiątki wyróżnień od krytyków na całym świecie. Otrzymał swoją pierwszą (i do tej pory jedyną) nominację do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Choć był absolutnym faworytem, Akademia zdecydowała się przyznać statuetkę Seanowi Pennowi za film „Obywatel Milk”. Wielu krytyków do dziś uważa tę decyzję za jedną z największych pomyłek w historii Oscarów, motywowaną dawnymi, politycznymi uprzedzeniami Hollywood wobec trudnego charakteru Rourke'a. Sukces filmu „Zapaśnik” na krótko przywrócił Mickeya Rourke'a do pierwszej ligi Hollywood. Aktor natychmiast otrzymał propozycje udziału w wysokobudżetowych hitach kinowych, jednak jego bezkompromisowy charakter, konflikty z producentami oraz powrót do niefortunnych operacji plastycznych sprawiły, że ten renesans trwał zaledwie kilka lat. Podczas promocji „Iron Mana 2” Rourke publicznie skrytykował studio Marvel. Zarzucił producentom, że wycięli z filmu większość przygotowanych przez niego, głębokich psychologicznie scen, spłycając postać Ivana Vanko do jednowymiarowego złego kolesia. Oświadczył, że nie zamierza już pracować z ludźmi, którzy robią filmy na podstawie komiksów, a nie mają pojęcia o prawdziwym aktorstwie. Te wypowiedzi ponownie zamknęły przed nim drzwi do wielkich wytwórni. Po 2015 roku kariera Rourke'a zaczęła mocno przypominać jego kryzys z lat 90. Aktor zaczął masowo pojawiać się w tanich, niskobudżetowych filmach akcji i thrillerach wydawanych bezpośrednio na platformy VOD. Jednym z jego głośniejszych projektów ostatnich lat był występ w czarnej komedii Romana Polańskiego „The Palce” (2023). Film został jednak bardzo chłodno przyjęty przez krytyków na festiwalu w Wenecji. Życie uczuciowe Mickeya Rourke’a idealnie odzwierciedlało jego burzliwy charakter – było pełne pasji, skrajnie toksyczne, naznaczone dramatami i głośnymi skandalami. Aktor był dwukrotnie żonaty, a jego związki regularnie trafiały na pierwsze strony gazet. Swoją pierwszą żonę, tancerkę i aktorkę Debrę Feuer, Rourke poznał na planie filmu „Hardcase” (1981). Związek ten przypadł na moment, w którym Rourke dopiero budował swoją pozycję w Hollywood. Jak sam wspominał, ożenił się z pierwszą ładną dziewczyną, z którą miał szansę być. Małżeństwo nie przetrwało próby czasu i ogromnej sławy, jaka spadła na Rourke'a w latach 80. Aktor miał staroświeckie podejście do relacji i otwarcie przyznawał, że nie chciał żony, która robi karierę w show-biznesie. Rozwiedli się polubownie w 1989 roku i – co rzadkie w życiu aktora – pozostali w poprawnych, przyjacielskich relacjach. Młodą modelkę Carré Otis Mickey poznał w 1989 roku podczas przesłuchań do głośnego, erotycznego filmu „Dzika orchidea”. On miał wtedy 37 lat, ona zaledwie 19. Między parą natychmiast wybuchł płomienny romans, który w 1992 roku zakończył się ślubem. Oboje pochodzili z dysfunkcyjnych środowisk, co stworzyło mieszankę wybuchową. Związek był pełen uzależnień od narkotyków oraz ekstremalnej zazdrości. W swojej autobiografii Otis oskarżyła Rourke'a o drastyczną przemoc fizyczną i psychiczną, podsłuchiwanie telefonów, a nawet o to, że groził jej bronią palną. W 1994 roku Rourke został aresztowany pod zarzutem znęcania się nad żoną. Choć Otis ostatecznie wycofała zarzuty i na krótko do niego wróciła, para definitywnie rozstała się w 1998 roku. W czerwcu 2026 roku Rourke opublikował poruszający wpis w mediach społecznościowych, w którym publicznie przeprosił byłą żonę. Napisał, że był głupcem, a cała wina za zniszczenie tego związku leży wyłącznie po jego stronie. Po latach samotności i burzliwych romansów, Rourke związał się w 2009 roku z młodszą o 33 lata niemiecką modelką pochodzenia ukraińskiego, Anastassiją Makarenko. Pod wpływem partnerki znany z hulaszczego trybu życia aktor diametralnie się zmienił. Publicznie deklarował jej absolutną wierność. Para ostatecznie rozstała się w 2015 roku po sześciu latach związku. Od tego czasu aktor pozostaje singlem. W wywiadach telewizyjnych otwarcie przyznaje, że jego jedynym, najwierniejszym towarzystwem i najczystszą formą miłości, jakiej doświadcza, są jego ukochane psy rasy chihuahua, które wielokrotnie ratowały go w najtrudniejszych momentach życia. Jednym z najbardziej medialnych wątków w życiu aktora jest jego głęboka nienawiść do Roberta De Niro. Konflikt ten narodził się w 1987 roku na planie filmu „Harry Angel”. Rourke, wychowany na bokserskich zasadach szacunku, podziwiał De Niro. Jednak na planie starszy kolega miał podejść do niego i powiedzieć: „Myślę, że ze względu na nasze postacie w filmie, lepiej będzie, jeśli nie będziemy ze sobą rozmawiać poza ujęciami”. Rourke poczuł się głęboko urażony. Twierdził też, że De Niro zachowywał się na planie chamsko i protekcjonalnie. Konflikt wybuchł na nowo, gdy Martin Scorsese przygotowywał film „Irlandczyk”. Rourke publicznie ogłosił w telewizji, że Scorsese chciał go obsadzić w tym hicie, ale Robert De Niro osobiście zablokował jego udział, odmawiając pracy z nim. Agent De Niro zaprzeczył tym doniesieniom, co doprowadziło Rourke'a do wściekłości. W 2020 roku Mickey opublikował na Instagramie post, w którym nazwał De Niro płaczkiem i dodał: „Gdy cię spotkam, przysięgam na Boga, na moją babcię, mojego brata i moje psy, że zawstydzę cię w 100%”. Do dziś aktorzy nie podali sobie rąk. W marcu 2026 roku amerykańskie media poinformowały o kolejnym kryzysie w życiu aktora. Z powodu problemów z alkoholem, narkotykami i narastającymi długami Rourke został oficjalnie eksmitowany ze swojego domu w Beverly Grove. Kontrowersje wzbudził fakt, że aktor zalegał z czynszem na kwotę prawie 60 tysięcy dolarów. Mimo to, ze względu na swoją ogromną dumę, odrzucił ponad 100 tysięcy dolarów, które w ramach zbiórki charytatywnej zebrali dla niego fani i menedżer. Woląc stracić dach nad głową, odrzucał też kolejne oferty pracy, twierdząc, że nie odpowiadają one jego wartościom. Rourke żyje dziś w dużej mierze samotnie w Los Angeles, unikając wielkich hollywoodzkich imprez i czerwonych dywanów. Jego najbliższymi i jedynymi stałymi towarzyszami pozostają psy rasy chihuahua. Regularnie publikuje ich zdjęcia, angażuje się w lokalne akcje adopcyjne oraz pomoc bezdomnym zwierzętom, co – jak sam twierdzi – daje mu dziś największy spokój psychiczny.