Lew Ayres urodził się 28 grudnia 1908 roku w Minneapolis w stanie Minnesota w Stanach Zjednoczonych. Karierę artystyczną rozpoczął jako muzyk, występując w zespołach jazzowych i grając m.in. na banjo. Został odkryty w nocnym klubie w Hollywood, gdzie zwrócił uwagę swoją prezencją i naturalną swobodą sceniczną. Wkrótce trafił do filmu, a jego pierwszą znaczącą rolą był występ u boku Grety Garbo w jej ostatnim filmie niemym „Pocałunek” (1929). Debiut u boku jednej z największych gwiazd kina otworzył mu drogę do dalszej kariery i przygotował grunt pod jego przełomowy sukces. Prawdziwą sławę przyniosła mu rola Paula Bäumera w filmie „Na Zachodzie bez zmian” (1930). Kreacja młodego żołnierza skonfrontowanego z okrucieństwem wojny uczyniła go jednym z najważniejszych aktorów młodego pokolenia. Ayres wyróżniał się stylem gry opartym na powściągliwości i autentyczności – jego bohaterowie byli refleksyjni, moralnie złożeni i bliscy widzowi, co stanowiło kontrast wobec bardziej ekspresyjnych aktorów epoki. W drugiej połowie lat 30. osiągnął ogromną popularność dzięki roli doktora Jamesa Kildare’a w serii filmów wytwórni MGM. W latach 1938–1942 wystąpił w dziewięciu częściach cyklu, który stał się jednym z największych fenomenów popularnego kina tamtego okresu. Postać idealistycznego lekarza ugruntowała jego wizerunek jako aktora budzącego zaufanie i sympatię widzów. Podczas II wojny światowej jego życie i kariera znalazły się w centrum kontrowersji. Jako jeden z pierwszych tak znanych aktorów publicznie zadeklarował się jako conscientious objector, odmawiając służby z bronią w ręku ze względów sumienia. Spotkało się to z ostrą reakcją opinii publicznej – jego filmy były bojkotowane, a wytwórnia MGM zerwała z nim współpracę. Ostatecznie służył jako sanitariusz w armii amerykańskiej, uczestnicząc w działaniach na Pacyfiku, m.in. na Leyte, gdzie niósł pomoc rannym pod ostrzałem. Ta postawa przyczyniła się po wojnie do odbudowy jego reputacji. Po zakończeniu wojny powrócił do kina, a jego wielkim triumfem była rola w filmie „Johnny Belinda” (1948), za którą otrzymał nominację do Oscara dla najlepszego aktora. W kolejnych dekadach występował zarówno w filmach, jak i w telewizji, podejmując role bardziej dojrzałe i charakterystyczne. W życiu prywatnym był trzykrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była aktorka Lola Lane, następnie pozostawał w głośnym związku małżeńskim z Ginger Rogers (1934–1940), a jego trzecią żoną była Alice Denby, z którą pozostał aż do końca życia. W późniejszych latach poświęcił się także działalności dokumentalnej i filozoficznej. W latach 70. zrealizował autorski film dokumentalny „Altars of the World”, będący efektem jego zainteresowań religiami i kulturami świata. Lew Ayres zmarł 30 grudnia 1996 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia w wyniku komplikacji po śpiączce. Pozostaje jedną z najważniejszych postaci amerykańskiego kina XX wieku – aktorem, który dzięki swojej wrażliwości i moralnej postawie stworzył nowoczesny typ bohatera ekranowego, a jego życie stanowi przykład rzadkiej w Hollywood konsekwencji między przekonaniami a działaniem.