Frankie Darro urodził się jako Frank Johnson 22 grudnia 1917 roku w Chicago w stanie Illinois. Był synem Franka Johnsona i Ady Johnson – akrobatów cyrkowych występujących jako duet The Flying Johnsons. To właśnie po matce odziedziczył niezwykłą sprawność fizyczną i odwagę, które w przyszłości stały się jego znakiem rozpoznawczym. Na scenie pojawiał się już jako małe dziecko, a do filmu trafił bardzo wcześnie – zadebiutował w 1924 roku w filmie „Sojin”, mając zaledwie sześć lat. Do końca ery kina niemego miał już na koncie kilkadziesiąt występów. W latach 30. był jednym z najbardziej rozpoznawalnych młodocianych aktorów filmów klasy B. Mierzył 160 cm wzrostu, lecz był atletycznie zbudowany i wykonywał wszystkie popisy kaskaderskie samodzielnie – skakał z pociągów, spadał z koni i brał udział w scenach bójek bez dublera. Szczególną popularność przyniosły mu role w filmach o wyścigach konnych, gdzie często obsadzano go jako dżokeja (m.in. w „Broadway Bill” czy „Charlie Chan at the Race Track”). Wystąpił także w ważnym dramacie społecznym „Wild Boys of the Road” (1933) w reżyserii Williama A. Wellmana. Jednym z najciekawszych epizodów jego kariery był udział w klasycznej animacji Disneya „Pinocchio” (1940), w której użyczył głosu postaci Lampwicka – chłopca zamieniającego się w osła. Jeszcze bardziej niezwykłą rolą był jego udział w filmie science fiction „Forbidden Planet” (1956). To właśnie Darro znajdował się wewnątrz kostiumu legendarnego robota Robby’ego. Ze względu na wzrost, siłę i kondycję fizyczną był jedyną osobą zdolną do operowania ciężkim, skomplikowanym strojem przez długie godziny zdjęciowe. W dorosłym życiu jego kariera stopniowo traciła impet, częściowo z powodu trudności w przejściu z ról młodzieńczych do dorosłych, a częściowo z powodu poważnego problemu alkoholowego, który utrudniał mu regularną pracę w latach 40. i 50. Coraz częściej pojawiał się w niewielkich rolach, jako kaskader lub statysta. W okresach przestoju prowadził własny bar w Los Angeles, popularny wśród kaskaderów i aktorów charakterystycznych. Był trzykrotnie żonaty: z Alois Fleming (1935–1941), Dorothy Kayhurst (1943–1950) oraz Patricią G. Ohmer (od 1951 roku). Frankie Darro zmarł 25 grudnia 1976 roku w Huntington Beach w Kalifornii na skutek ataku serca, trzy dni po swoich 59. urodzinach. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Hollywood Hills. Pozostaje jednym z najbardziej niezwykłych aktorów dziecięcych klasycznego Hollywood – nie tylko gwiazdą filmów przygodowych lat 30., ale także człowiekiem, który ożywił jednego z najsłynniejszych robotów w historii kina i przez całe życie był symbolem fizycznej odwagi w filmach akcji epoki studiów.