Mocne Punkty

Skrzydlate fatum — Szkoda, że całość kończy się gestem Henry’ego polegającym na rzekomym ratowaniu żołnierskiego honoru Jerry’ego. Czyż nie lepiej by było, gdyby pokazać, że konflikt zbrojny to nade wszystko narzędzie zniszczenia, i to na wielu frontach? przeczytaj recenzję

Sekcja rytmiczna — Film Morano jest męczący i odpychający percepcyjnie, z uwagi nie tylko na krótkie, przerywane gwałtownymi cięciami, rozedrgane i silnie zsubiektywizowane ujęcia, ale także na zimną paletę barw, sztampowo przełamywaną przez skąpane w ciepłym świetle oraz miękko filtrowane retrospekcje. przeczytaj recenzję

Mickey i niedźwiedź — Debiutancki tytuł Annabelle Attanasio, córki scenarzysty Paula Attanasio, ogląda się tak, jakby był to jej któryś obraz z kolei. To znakomite i pewne siebie kino, subtelne i powściągliwe w nastrojach. przeczytaj recenzję

Madam Satan — Czy zdrada jest karygodnym występkiem, pyta reżyser, pozwalając swej bohaterce odkrywać winy współbiesiadników. Zakończenie jest ostatecznie regresywne, gdyż Angela i Bob wracają do siebie. przeczytaj recenzję

Dziewczyna Millera — Debiut reżyserski Jade Halley Bartlett ogląda się niczym wstęp do filmu pornograficznego, który na domiar złego aż zanadto fetyszyzuje odtwórczynię tytułowej roli. przeczytaj recenzję

Dr Jekyll i pan Hyde — Pierwszoosobowa perspektywa pozwala spojrzeć widzowi oczami i Jekylla, i Hyde’a, zupełnie tak, jakby reżyser chciał przekazać oglądaczowi, że w nim również drzemią dwie osobowości: ta przyzwoita i ta brzydka. przeczytaj recenzję

Ludzie za kratami — Literacki pierwowzór „Ludzi za kratami”, a więc popularną na Broadwayu sztukę Martina Flavina z 1929 roku, której niestraszny był nawet krach na giełdzie, kupił Harry Cohn, właściciel wytwórni Columbia Pictures, mający wówczas niewielkie zasoby, ale za to spore ambicje. przeczytaj recenzję

Miłosna awantura — „Miłosna awantura” to niebywale przyjemna i wesoła komedia, dość prosta u samych podstaw, ale jednak zapewniająca dobrą, nieco ponad półtoragodzinną rozrywkę, a przy tym – jak na erę przedkodeksową przystało – pieprzną zabawę. przeczytaj recenzję

Maroko — Tak czy inaczej, „Maroko” było kasowym przebojem łączącym magnetyzm Dietrich i jankeski maczyzm Coopera. przeczytaj recenzję

Szept nietoperza — W „Szepcie nietoperza” istotnie czuć, że reżyser woli skupiać się na formie. Należy pamiętać, że nie dość, iż utwór powstał w nowatorskim formacie, to jeszcze w momencie, gdy nie tak łatwo było – z uwagi na ograniczenia sprzętowe – o spektakularne rozwiązania techniczne. przeczytaj recenzję