Mocne Punkty

Szept nietoperza — W „Szepcie nietoperza” istotnie czuć, że reżyser woli skupiać się na formie. Należy pamiętać, że nie dość, iż utwór powstał w nowatorskim formacie, to jeszcze w momencie, gdy nie tak łatwo było – z uwagi na ograniczenia sprzętowe – o spektakularne rozwiązania techniczne. przeczytaj recenzję

Min i Bill — „Min i Bill”, był przypieczętowaniem dobrej passy. Dressler, odbierając Oscara, oddała hołd scenarzystce: „Możesz być najlepsza na świecie i dostać najgenialniejszych producentów, reżyserów i zdjęciowców, ale to wszystko na nic, jeśli nie masz odpowiedniej historii”. przeczytaj recenzję

Wojenna pielęgniarka — „Pielęgniarka nigdy nie jest zbyt zmęczona, nie choruje, nie skarży się na zimno i nie odczuwa głodu” – poucza dziewczyny grana przez Heddę Hopper pani Townsend. przeczytaj recenzję

Aniołowie piekła — To wyprodukowane przez The Caddo Company i wydane przez United Artists niezależne i spektakularne kino nie wygłasza wprost sprzeciwu wobec zgubnych skutków działań zbrojnych. przeczytaj recenzję

Sin Takes a Holiday — „Grzeszne wakacje” przekonują, że ślub równa się towarzyska śmierć. Jak więc uciec grabarzowi spod łopaty? przeczytaj recenzję

Fast and Loose — Skoro Sturgesowi tak bardzo zależało na tym, by uznać go za właściwego scenarzystę „Zepsutych i lekkomyślnych”, trzeba przyznać, że to niestety jeden z jego najmniej zabawnych, a ze współczesnej perspektywy również najbardziej problematycznych skryptów. przeczytaj recenzję

Droga olbrzymów — Fabuła „Drogi olbrzymów” (1930) w reżyserii Raoula Walsha nie należy do najbardziej wysublimowanych i w zasadzie nie mówi nic ponad to, co zdążyła powiedzieć już choćby niema „Karawana” (reż. James Cruze, 1923). przeczytaj recenzję

Srebrna ławica — „Srebrna ławica” (1930)1 George’a Archainbauda, reżysera „Wrobionych” (1930) powstała na podstawie przygodowej powieści autorstwa Rexa Beacha, którego pióro porównywano swego czasu do twórczości Jacka Londona (niebezpodstawnie). przeczytaj recenzję

The Doorway to Hell — Wyreżyserowane przez Archiego Mayo „Drzwi do piekła” (1930)1 to pełną gębą kino pokryte pyłem. Choć to naprawdę dobry film, pozostaje dziś niemal nieznany, a przecież to właśnie on otwiera cały pochód obrazów gangsterskich produkowanych w Warner Bros. przeczytaj recenzję

Billy the Kid — Vidor zrealizował ten utwór w naturalnych plenerach, dokładnie tam, gdzie w latach siedemdziesiątych XIX wieku rozpętała się wojna w hrabstwie Lincoln, czyli zatarg, w którym Billy Kid faktycznie uczestniczył. przeczytaj recenzję