Mariusz https://vodpilot.pl/

Mimo wielu luk i niedociągnięć w scenariuszu, trzeba oddać hołd duetowi reżysera i operatora za stworzenie estetycznie przemyślanego filmu. W produkcjach z tej serii kluczowa jest gra światłem i cieniem – obraz musi być dostatecznie jasny, by widz miał świadomość otaczającej go akcji, a jednocześnie na tyle mroczny, by w cienistych zakątkach ukrywać postać demonicznego zakonnika, tak, by widz zastanawiał się, czy naprawdę dostrzega fragmenty jej stroju, czy może to jedynie jego wyobraźnia. Ta mistrzowska manipulacja światłem doskonale zanurza nas w uniwersum filmu, potęgując uczucie grozy.

Choć zdjęcia Nyby wykraczają poza zwykły mrok, przynoszą ze sobą mnóstwo klimatu. Charakteryzują się intrygującym światłem, emitującym z niezwykłych, niekonwencjonalnych miejsc, które często odbiegają od realistycznego postrzegania rzeczywistości. Wybór kadrów jest przemyślany tak, aby bawić się oczekiwaniami widza – często przez akcentowanie na pierwszy rzut oka nieistotnych, lecz estetycznie wykonanych detali, które mogą rozproszyć uwagę. Z drugiej strony, umiejętnie skrywa ważne elementy, wykorzystując do tego ruch kamery czy interakcje aktora. Jeśli chodzi o ścieżkę dźwiękową – tu niestety film nieco traci. Proszę jednak o nieprzekreślanie całego dzieła na tej podstawie.

Muzyka autorstwa Marco Beltramiego jest nacechowana klimatem, pełna posępnego tonu, momentami przepełniona nutą melancholii. Niemniej jednak jej obecność w filmie jest zbyt dominująca i momentami zbyt głośna. Kilka razy odniosłem wrażenie, że zamiast podkreślać emocje, muzyka rozprasza i zakłóca odbiór danej sceny. Przykładowo, w scenie, w której Irene wraca do klasztoru, wóz zakonnic utyka w błocie, a by go uwolnić, trzeba podłożyć deski pod koła. Akcja jest prosta, a mimo to towarzyszy jej przytłaczająco głośna i mroczna ścieżka dźwiękowa, która nie do końca pasuje do atmosfery momentu.