Ciekawostki filmowe

Główne zdjęcia rozpoczęły się 13 października 1975 roku.

Clive Brook, dla brytyjskiego aktora grającego rolę Vala Brangwyna, film ten był jednym z pierwszych dużych sukcesów w USA. Brook stał się później jednym z najlepiej opłacanych aktorów w Hollywood, znanym z nienagannych manier i typowo angielskiego stylu gry.

Znany historyk filmu Kevin Brownlow określił „The Goose Woman” jako film, który zainspirował go do poświęcenia życia ratowaniu niemych produkcji. Było to pierwsze dzieło z tamtej epoki, jakie kupił jako młody człowiek na targu staroci.

Był to pierwszy film wyprodukowany przez firmę znanego scenarzysty C. Gardnera Sullivana – C. Gardner Sullivan Productions. Sullivan napisał również scenariusz do tego obrazu.

Rok 1924 był przełomowy dla odtwórczyni głównej roli. Dorothy Mackaill otrzymała wtedy prestiżowy tytuł „WAMPAS Baby Star” – nagrodę dla 13 młodych aktorek, którym wróżono największą karierę (w tym samym roku wyróżniono m.in. Clarę Bow). „The Next Corner” pomógł jej ugruntować pozycję gwiazdy po latach występów w rewii Ziegfeld Follies.

Inspiracją filmu było życie i twórczość Karoliny Balcer i Patryka Różyckiego oraz projekt „Skup łez” Łukasza Surowca i Alicji Rogalskiej.

Film był wyświetlany w kinach po napisach Kill Bill: the Whole Bloody Affair.

Akcja tego odcinka rozgrywa się od 17 maja do sierpnia 1996 roku.

Mulder mówi Scully, że gdyby chciał się ustatkować, zrobiłby to w miejscu takim jak Home. Mimo że ona nie wydaje się przekonana, w końcu oboje stworzą razem własny dom w podobnym miejscu.

Dorothy Mackaill, która wcieliła się w rolę Jeanie, w tym samym roku (1924) otrzymała prestiżowy tytuł WAMPAS Baby Star. Było to wyróżnienie dla młodych aktorek wróżących wielką karierę – obok niej w tej samej grupie znalazła się m.in. legenda kina Clara Bow.

Reżyser James Cruze słynął z dbałości o szczegóły. Choć większość scen kręcono prawdopodobnie w atelier w Kalifornii (ówczesny standard dla Paramount Pictures), recenzenci z epoki podkreślali niezwykły realizm dekoracji przedstawiających narożny bar w Bowery – odtworzono go z niemal dokumentalną precyzją.

Występ cameo w filmie zaliczył jego reżyser – Bill Duke.

Beth Fowler grała wcześniej zakonnicę w filmach Zakonnica w przebraniu i Zakonnica w przebraniu 2: Powrót do habitu.

Mary Wickes, która grała siostrę Mary Lazarus, wcieliła się także wcześniej w postać zakonnicy w filmie Where Angels Go Trouble Follows!.

Prace na planie trwały bardzo krótko – główne zdjęcia rozpoczęto pod koniec czerwca, a już 5 sierpnia 1923 roku ogłoszono zakończenie produkcji.