Produkcja powstała w momencie, gdy Mabel Normand była u szczytu swojej sławy, pracując dla wytwórni Samuela Goldwyna na gwiazdorskim kontrakcie opiewającym na 3500 dolarów tygodniowo (równowartość ponad 65 tys. dolarów dzisiaj).
Plenery wykorzystywane w filmie miały imitować krajobrazy wschodniego wybrzeża Ameryki, mimo że zdjęcia powstawały setki kilometrów od rzeczywistych miejsc akcji historycznej. Naturalne krajobrazy Kalifornii, takie jak pagórki, otwarte przestrzenie i zalesione tereny, były często wykorzystywane jako substytut kolonialnych posiadłości i obozów wojskowych z XVIII wieku.
Przetrwanie filmu zawdzięczamy osobistej kolekcji Cecila B. DeMille’a (brata scenarzysty), z której pochodzi odrestaurowana kopia wydana później na DVD.
Scenariusz bazował na popularnej wówczas brytyjskiej sztuce teatralnej z 1911 roku, a tytuł zaczerpnięto z XVIII-wiecznego poematu Aleksandra Pope’a, co miało nadawać filmowi charakter bardziej prestiżowy i intelektualny.
Film nie był oryginalnym scenariuszem, lecz adaptacją popularnej sztuki z 1890 roku, która święciła triumfy na deskach teatrów w Londynie. Przeniesienie jej na ekran przez Paramount Pictures miało przyciągnąć do kin bardziej wymagającą, „teatralną” publiczność.
Współczesne kopie filmu, udostępniane na DVD lub online, często posiadają nową ścieżkę dźwiękową skomponowaną na organach teatralnych (np. przez Davida Knudtsona), co ma oddać klimat pokazów kinowych z początku XX wieku.