Ciekawostki filmowe

Taśma filmowa umieszczona była na 1 rolce filmowej.

Światowa premiera odbyła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Edynburgu w czerwcu 2015 roku.

Z powodu konfliktów harmonogramowych z The Batman Part II (2027) Greig Fraser nie powróci jako kierownik zdjęć. Zamiast tego zastąpił go Linus Sandgren.

Podczas premiery w kinach stosowano efekty zapachowe – przez wentylację rozpylano aromat kwiatów pomarańczy podczas finałowego numeru "Orange Blossom Time".

Bruce Campbell zastawił majątek swojej rodziny w północnym Michigan, aby Sam Raimi nie tylko mógł dokończyć film, ale także nagrać go na taśmie 35 mm, co było wymagane do dystrybucji kinowej. Raimi był tak wdzięczny Campbellowi za wsparcie finansowe, że wymienił go jako współproducenta.

W 2018 roku film został odrestaurowany w rozdzielczości 2K z oryginalnego negatywu oraz kopii na nośniku nitrocelulozowym za pośrednictwem dystrybutora Les Films de la Pléaide we współpracy z siostrzaną firmą Les Films du Jeudi i przy wsparciu CNC.

Taśma filmowa mierzyła 1927 metrów.

Taśma filmowa mierzyła 2419 metrów.

Choć technicznie jest to seria 16 zdjęć wykonanych na jednej szklanej płycie, a nie ciągła taśma filmowa, nagranie to udowodniło, że Louis Le Prince opracował technologię zdolną do symulacji ruchu. Według niektórych źródeł, oryginalne nagranie mogło trwać nawet 13 sekund, jednak do dziś przetrwało jedynie wspomniane 16 klatek.

Kobieta występująca w filmie, to jedna z modelek Muybridge’a, prawdopodobnie zidentyfikowana w rejestrach jako Modelka nr 20. W tamtym czasie Muybridge często zatrudniał studentki, tancerki lub kobiety z klasy robotniczej do pozowania w ruchu.

Scenariusz oparto na pantomimicznym numerze magicznym, który Méliès wystawiał wcześniej w swoim teatrze Théâtre Robert-Houdin.

Choć akcja toczy się w głębi Niemiec, sceny w nadmorskim kurorcie kręcono w Świnoujściu (wówczas Swinemünde).

Film słynie z eksperymentalnego montażu i surrealistycznych obrazów (np. słynna sekwencja z wirówką). Eisenstein, w przeciwieństwie do swoich wcześniejszych dzieł, skupił się tu na indywidualnej bohaterce zamiast na bezimiennych masach.

Produkcja oparta jest na popularnej operetce o tym samym tytule autorstwa Augusta Neidharta i Leona Jessela.

Produkcja ta jest znana przede wszystkim jako ostatni występ kinowy Ledy Gys, jednej z wielkich gwiazd włoskiego kina niemego. Film ten wyznacza koniec pewnej ery dla głównej aktorki, która po tej produkcji wycofała się z życia publicznego, aby poświęcić się rodzinie po wyjściu za mąż za producenta Gustavo Lombardo.