Ciekawostki filmowe

Widzowie mogą zauważyć u Brooks specyficzny sposób mówienia. Jest to tzw. akcent transatlantycki (mieszanka amerykańskiego i brytyjskiego), którego uczono aktorów w erze przechodzenia z kina niemego na dźwiękowe, aby ich dykcja brzmiała bardziej prestiżowo.

Premiera filmu w 1965 roku miała miejsce tuż przed rewolucją kulturową lat 60. (era hippisowska, rock and roll). Dziś film postrzegany jest jako ostatni wielki hołd dla klasycznego, staroświeckiego glamuru „Złotej Ery Hollywood”.

Taśma filmowa mierzyła 565 metrów.

W 1952 roku powstał dźwiękowy remake o tym samym tytule, w którym wystąpili Groucho Marx i William Bendix.

Choć wiele filmów niemych zaginęło, ten dokument został zabezpieczony m.in. przez Bibliotekę Kongresu USA oraz archiwa Paramountu.

Ze względu na to, że film zaginął, jego wizualna strona jest znana jedynie z zachowanych fotosów reklamowych oraz kart lobby (lobby cards).

Film nie zachował się do naszych czasów w żadnym znanym archiwum filmowym. Ostatnia znana kopia na taśmie nitrocelulozowej znajdowała się w magazynach Paramount jeszcze w 1971 roku. Niestety, gdy archiwista David Shepard z American Film Institute (AFI) próbował ją pozyskać do celów konserwatorskich, pracownicy wytwórni zauważyli oznaki rozkładu (charakterystyczny proszek na taśmie) i – zgodnie z ówczesnymi surowymi procedurami bezpieczeństwa – natychmiast wrzucili film do zbiornika z wodą i oddali do utylizacji. Incydent ten doprowadził do zmiany standardów niszczenia starych filmów w studio. Choć film uznaje się za stracony, historycy kina zachowują nadzieję, że kopia mogła przetrwać w prywatnych zbiorach lub zagranicznych archiwach (np. w Europie czy Azji), gdzie film był dystrybuowany pod koniec lat 20..

Przez dziesięciolecia obraz uznawany był za zaginiony. Sytuacja zmieniła się w ostatnich latach, w 2016 roku w czeskim Narodowym Archiwum Filmowym w Pradze odnaleziono fragmenty filmu o długości około 23 minut. Ocalały materiał, obejmujący m.in. słynną scenę z Louise Brooks w czarnej paczce (tutu), został poddany rekonstrukcji przez Roberta Byrne'a. W styczniu 2025 roku odrestaurowane fragmenty filmu zostały wydane na Blu-ray przez Flicker Alley w kolekcji zatytułowanej Louise Brooks in Focus.

W 1931 roku wytwórnia Paramount zrealizowała dwa dźwiękowe remaki tej historii w języku francuskim i hiszpańskim.

Film jest uważany za zaginiony, ponieważ żadna kompletna kopia nie przetrwała do dziś,. Ostatnia znana kopia została zniszczona w pożarze archiwum Cinémathèque Française 10 lipca 1959 roku. Obecnie dostępne są jedynie materiały promocyjne, takie jak fotosy i karty lobby.

C.W. Goodrich, który w filmie wcielił się w postać „Papy” Fishera, grał tę samą rolę w oryginalnej, premierowej inscenizacji sztuki na Broadwayu w 1924 roku.

Autor oryginału, Gerald Beaumont, zmarł tuż przed premierą filmu. Niektóre plakaty reklamowe z tamtego okresu zawierały specjalne notki upamiętniające jego osobę.

Film w innowacyjny sposób wykorzystał dźwięk do budowania napięcia – ryk tłumu podczas konkursu piękności został zarejestrowany przy użyciu specjalnego urządzenia, co miało podkreślić przytłaczającą sławę bohaterki.

Polska wersja dubbingu miała premierę 23 listopada 2025 roku na antenie Polsat JimJam.

W serialu znajdujemy odniesienia do produkcji Wywiad z wampirem i Anne Rice's Mayfair Witches.