Film nie zachował się do naszych czasów w żadnym znanym archiwum filmowym. Ostatnia znana kopia na taśmie nitrocelulozowej znajdowała się w magazynach Paramount jeszcze w 1971 roku. Niestety, gdy archiwista David Shepard z American Film Institute (AFI) próbował ją pozyskać do celów konserwatorskich, pracownicy wytwórni zauważyli oznaki rozkładu (charakterystyczny proszek na taśmie) i – zgodnie z ówczesnymi surowymi procedurami bezpieczeństwa – natychmiast wrzucili film do zbiornika z wodą i oddali do utylizacji. Incydent ten doprowadził do zmiany standardów niszczenia starych filmów w studio.
Choć film uznaje się za stracony, historycy kina zachowują nadzieję, że kopia mogła przetrwać w prywatnych zbiorach lub zagranicznych archiwach (np. w Europie czy Azji), gdzie film był dystrybuowany pod koniec lat 20..
Przez dziesięciolecia obraz uznawany był za zaginiony. Sytuacja zmieniła się w ostatnich latach, w 2016 roku w czeskim Narodowym Archiwum Filmowym w Pradze odnaleziono fragmenty filmu o długości około 23 minut. Ocalały materiał, obejmujący m.in. słynną scenę z Louise Brooks w czarnej paczce (tutu), został poddany rekonstrukcji przez Roberta Byrne'a. W styczniu 2025 roku odrestaurowane fragmenty filmu zostały wydane na Blu-ray przez Flicker Alley w kolekcji zatytułowanej Louise Brooks in Focus.
Film jest uważany za zaginiony, ponieważ żadna kompletna kopia nie przetrwała do dziś,. Ostatnia znana kopia została zniszczona w pożarze archiwum Cinémathèque Française 10 lipca 1959 roku. Obecnie dostępne są jedynie materiały promocyjne, takie jak fotosy i karty lobby.
C.W. Goodrich, który w filmie wcielił się w postać „Papy” Fishera, grał tę samą rolę w oryginalnej, premierowej inscenizacji sztuki na Broadwayu w 1924 roku.
Autor oryginału, Gerald Beaumont, zmarł tuż przed premierą filmu. Niektóre plakaty reklamowe z tamtego okresu zawierały specjalne notki upamiętniające jego osobę.
Film w innowacyjny sposób wykorzystał dźwięk do budowania napięcia – ryk tłumu podczas konkursu piękności został zarejestrowany przy użyciu specjalnego urządzenia, co miało podkreślić przytłaczającą sławę bohaterki.
Podczas emisji odcinka In the Presence of Mine Enemies (1960), opowiadającego o getcie warszawskim, wyemitowano reklamę zachwalającą zalety „cichego gazu”. Uznano to za szczyt nietaktu w kontekście tematyki Holokaustu poruszanej w serialu.