Ciekawostki filmowe

Naomi Watts i Sarah Jessica Parker były brane pod uwagę do roli Julii Harris.

Fi;m nakręcono między sierpniem 2000 a czerwcem 2001 roku.

Joan Weldon i Vera Miles były kandydatkami do roli Sue Allen.

Dla Frances Dee był to jeden z pierwszych filmów w karierze. Aktorka, która zaczynała jako statystka zaledwie dwa lata wcześniej (1929), szybko stała się jedną z ulubienic Paramount. Co ciekawe, mimo że w "Caught" grała postać marzącą o pracy w salonie tańca, w rzeczywistości była znana z bardzo eleganckiego i spokojnego wizerunku.

Pierwotnie film miał nazywać się Twelve Hours of Love (Dwanaście godzin miłości). Studio MGM uznało jednak, że brzmi to zbyt mało poważnie jak na dramat wojenny, i zmieniło tytuł na bardziej filozoficzny – This Mad World.

Film zalicza się do nurtu Pre-Code, czyli powstał przed wprowadzeniem surowej cenzury obyczajowej (Kodeksu Haysa). Pozwalało to na poruszanie odważniejszych tematów, takich jak życie w nocnych klubach czy skomplikowane relacje rodzinne "nie do końca przyzwoitych" bohaterek.

Bob Lazar pojawił się jako gość w podcaście u Joe Rogana w dzień premiery tego dokumentu. Zanim gospodarz udzielił z nim wywiadu, wspólnie obejrzeli produkcję.

Film powstał w kluczowym dla Warner Bros. roku 1927 – tym samym, w którym studio wypuściło przełomowego Śpiewaka Jazzbandu, kończąc erę kina niemego. White Flannels był jednym z ostatnich czysto niemych dramatów tej wytwórni przed nadejściem dźwięku.

Autor oryginału, Rex Beach, był w tamtych latach jednym z najlepiej opłacanych pisarzy w USA. Specjalizował się w historiach o silnych charakterach, co Allan Dwan idealnie przełożył na język obrazu.

Film został nakręcony w okresie od 4 sierpnia do 17 września 1976 roku.

Choć film z 1926 roku zaginął, historia ta doczekała się brytyjskiego remake’u w 1948 roku (również pod tytułem The Blind Goddess). Jeśli chcesz poznać tę opowieść w wersji dźwiękowej, to właśnie ta późniejsza produkcja jest obecnie dostępna do obejrzenia.

Robert G. Vignola, który wyreżyserował ten film, był znany z dbałości o detale scenograficzne. Wcześniej stworzył jeden z najdroższych filmów tamtej epoki – „When Knighthood Was in Flower” (1922), co gwarantowało, że „Fifth Avenue” wyglądała na ekranie niezwykle kosztownie.

Wiele filmów niemych z tamtego okresu zaginęło bezpowrotnie. Broken Hearts of Hollywood miał jednak szczęście – jego kopie przetrwały i znajdują się w zbiorach George Eastman House w USA oraz w holenderskim Filmmuseum w Amsterdamie.

Film promowano hasłem o "życiu trupy aktorskiej przełożonym na język kamery", co łączyło elementy patosu z odświeżającą komedią.

Inspiracją dla scenariusza były autentyczne wydarzenia, które miały miejsce w Paryżu w styczniu 1986 roku. Dwa różne oddziały policji obserwowały kryjówkę gangu rabusiów po tym, jak dokonali oni napadu na bank. Aresztowanie zakończyło się fiaskiem, ponieważ jeden z policjantów wyciągnął broń i próbował zaatakować ich wbrew rozkazowi, co doprowadziło do śmierci jego kolegi.