Pierwszy udokumentowany przekaz telewizyjny tego filmu miał miejsce w poniedziałek 20 sierpnia 1945 roku w nowojorskiej stacji telewizyjnej WNBT (Channel 1).
Sophia Loren otrzymała wynagrodzenie w wysokości 200 000 dolarów za dziesięć tygodni pracy; producent Samuel Bronston zgodził się również płacić 200 dolarów tygodniowo za jej osobistego fryzjera.
Vivien Leigh została pierwotnie obsadzona w głównej roli. Jednak choroba psychiczna aktorki zaczęła mieć wpływ na realizację filmu i dlatego została zastąpiona przez Elizabeth Taylor. Jednak wiele scen z dystansu oraz kiedy aktorka jest z tyłu, zagrała Leigh.
Pierwszą wersję filmu Keaton rozpoczął w 1920 roku, jednak podczas kręcenia jednej ze scen miał wypadek i projekt został odłożony na półkę na prawie dwa lata, a następnie wykonany całkowicie od nowa. Znana dziś wersja jest właściwie drugą nakręconą wersją; nie wiadomo, czy istnieją kopie oryginalnego materiału z 1920 roku.
Po premierze filmu producent Darryl F. Zanuck opuścił Warner Bros. i utworzył 20th Century Pictures, która później połączyła się z Foxem, by stać się 20th Century-Fox.
Film był uważany za zaginiony przez ponad siedemdziesiąt pięć lat i został ponownie odkryty przez Walijskie Archiwum Filmowe i Telewizyjne w 1994 r. w domu lorda Tenby, wnuka Davida Lloyda George'a.