Pełna poezji i nostalgii, oparta na oryginalnej plastyce Stasysa Eidrigevičiusa i nastrojowym wierszu Jana Wołka, toczona w takt natychmiast zapadającej w ucho muzyki Jerzego Satanowskiego, oparta na swobodnej grze wyobraźni impresja o poszukiwaniu szczęścia. Reżyser tym razem całkowicie ukrył się za plastyką Eidrigevičiusa, ograniczając się do nadania ruchu jego statycznym dotychczas – pełnym melancholii i magii – wizjom.