Jerry Mandy urodził się jako Jerome Mandy 5 czerwca 1892 roku w Utica. Był synem Josepha i Sarah Mandy, włoskich imigrantów. Jego śródziemnomorski typ urody oraz naturalny akcent sprawiły, że w Hollywood szybko stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych specjalizujących się w rolach Włochów. Karierę rozpoczynał w wodewilu, gdzie wypracował dynamiczny, nerwowy styl komediowy oparty na ekspresyjnej mimice i szybkim tempie dialogu. Do kina trafił w połowie lat 20. Jednym z jego ważniejszych wczesnych występów była rola Palomy w gangsterskim klasyku „Underworld” (1927) w reżyserii Josefa von Sternberga – filmie uznawanym za jedno z fundamentów amerykańskiego kina gangsterskiego. W epoce dźwiękowej stał się jednym z najbardziej zapracowanych aktorów drugiego planu w Hollywood. Wystąpił w ponad 150 produkcjach, w tym w wielu rolach nieujętych w napisach. Często obsadzano go jako kucharzy, fryzjerów, kelnerów, właścicieli restauracji czy drobnych przedsiębiorców – był w branży określany jako „etatowy Włoch”. Pojawił się m.in. w kryminale „The Thin Man” (1934). Szczególnie istotna była jego współpraca z zespołem The Three Stooges. Wystąpił w kilku ich kultowych krótkometrażowych komediach, m.in. w „Pardon My Scotch” (1935), gdzie zagrał włoskiego śpiewaka operowego, oraz w „Dizzy Doctors” (1937). Jego temperament i umiejętność grania przesadzonej, lecz kontrolowanej farsy doskonale wpisywały się w slapstickowy styl grupy. Jego kariera była niezwykle długa i obejmowała okres od kina niemego aż po połowę lat 50. Jednym z późnych występów była niewielka rola w musicalu „A Star Is Born” (1954) z Judy Garland. Pozostawał aktywny zawodowo niemal do końca życia, co wyróżniało go spośród wielu aktorów jego pokolenia. Jerry Mandy zmarł 1 maja 1957 roku w Hollywood w Los Angeles w Kalifornii. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills) w Los Angeles. Jerry Mandy pozostaje przykładem niezwykle płodnego aktora charakterystycznego klasycznego Hollywood. Choć rzadko pojawiał się na pierwszym planie, przez trzy dekady był stałym elementem amerykańskiej komedii i kina gatunkowego, a jego specjalizacja w rolach włoskich bohaterów uczyniła go jednym z najbardziej rozpoznawalnych epizodystów swojej epoki.