Ann Sothern, urodzona 22 stycznia 1909 roku w Valley City w Dakocie Północnej jako Harriette Arlene Lake, była jedną z najbardziej błyskotliwych i wszechstronnych gwiazd amerykańskiego przemysłu rozrywkowego. Jej kariera, trwająca ponad sześć dekad, obejmowała teatr, radio, kino oraz telewizję, w której stała się prawdziwą pionierką. Jako córka śpiewaczki operowej, Sothern od dzieciństwa kształciła się muzycznie, co w połączeniu z jej ciętym dowcipem i niezwykłą fotogenicznością pozwoliło jej na stworzenie unikalnego wizerunku „mądrej blondynki”. Swoją drogę rozpoczęła pod koniec lat 20. na Broadwayu oraz w MGM pod prawdziwym nazwiskiem (m.in. w „Show of Shows”, 1929), jednak wytwórnia początkowo nie potrafiła znaleźć dla niej odpowiedniego profilu. Sukces przyniósł dopiero powrót jako Ann Sothern – pseudonim stworzyła, łącząc imię matki z nazwiskiem aktora E.H. Sotherna. Przełomem była rola Maisie Ravier w filmie „Maisie” (1939), którą pierwotnie miała zagrać Jean Harlow. Sothern nadała postaci unikalny, komediowy rys, wcielając się w nią w dziesięciu kolejnych filmach oraz w popularnym słuchowisku radiowym, stając się jedną z najlepiej zarabiających gwiazd lat 40. W 1949 roku udowodniła swój kunszt dramatyczny w nagrodzonym Oscarami filmie Josepha L. Mankiewicza „A Letter to Three Wives” (List do trzech żon). Jej kreacja Rity Phipps do dziś uchodzi za jedną z najlepszych ról w jej dorobku. Jednak to telewizja uczyniła z niej ikonę; w latach 50. stworzyła postać Susie McNamary w serialu „Private Secretary”, a następnie występowała we własnym programie „The Ann Sothern Show”. Była jedną z pierwszych kobiet posiadających realny wpływ na produkcję swoich programów, a jej charakterystyczny głos stał się rozpoznawalny nawet dla fanów nietypowych produkcji, takich jak serial „My Mother the Car” (1965), gdzie użyczyła głosu tytułowemu autu. Prywatnie Ann Sothern była postacią o silnym charakterze. Była dwukrotnie zamężna: z Rogerem Pryorem oraz Robertem Sterlingiem, z którym miała córkę, Tish Sterling. W 1974 roku podczas występu w teatrze w Jacksonville uległa poważnemu wypadkowi – spadający fragment dekoracji uszkodził jej kręgosłup. Mimo problemów z poruszaniem się i chronicznego bólu, wykazała się niezwykłą determinacją, a zwieńczeniem jej kariery była rola Tishy Doughty w filmie „The Whales of August” (Sierpniowe wieloryby, 1987), za którą otrzymała nominację do Oscara. Ann Sothern zmarła 15 marca 2001 roku w Ketchum w stanie Idaho w wieku 92 lat z powodu niewydolności serca. Pozostała w pamięci jako artystka kompletna i bliska przyjaciółka Lucille Ball. Jej biografia to opowieść o kobiecie, która nie tylko przetrwała rygorystyczny system studyjny, ale potrafiła go oswoić i narzucić mu własne reguły, pozostawiając po sobie bogaty dorobek inspirujący kolejne pokolenia aktorek komediowych.