Olive Tell urodziła się 27 września 1894 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych. Ukończyła American Academy of Dramatic Arts w Nowym Jorku (rocznik 1915), zdobywając solidne, profesjonalne wykształcenie aktorskie, które stanowiło fundament jej dalszej kariery scenicznej i filmowej. Karierę rozpoczęła na Broadwayu, gdzie szybko zwróciła na siebie uwagę jako utalentowana aktorka dramatyczna. Występowała w licznych produkcjach teatralnych, budując reputację artystki o eleganckiej prezencji i dużej kulturze scenicznej. W tym okresie była często zestawiana ze swoją siostrą, Almą Tell, również aktorką, z którą tworzyła rozpoznawalny duet w środowisku teatralnym. Na ekranie zadebiutowała w epoce kina niemego i szybko zdobyła pozycję aktorki pierwszoplanowej, występując jako tzw. leading lady w wielu produkcjach lat 20. Jednym z jej ważniejszych filmów z tego okresu był „The Unchastened Woman” (1925). Jej wizerunek ekranowy opierał się na elegancji i powściągliwości, co czyniło ją naturalnym wyborem do ról kobiet z wyższych sfer. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego jej emploi uległo zmianie – z ról głównych stopniowo przeszła do ról charakterystycznych i drugoplanowych. W tym okresie pojawiała się w produkcjach największych wytwórni, często u boku czołowych gwiazd epoki. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych filmów z jej udziałem była „Kolacja o ósmej” (1933), gdzie wystąpiła w obsadzie z takimi aktorami jak Jean Harlow. Jej doświadczenie teatralne i nienaganna dykcja pozwoliły jej płynnie odnaleźć się w nowej rzeczywistości kina mówionego. W życiu prywatnym była związana z producentem filmowym Henrym M. Hobartem, którego poślubiła w 1926 roku. Jej pierwszym mężem był George Willis Kreh, który zmarł tragicznie krótko po zawarciu małżeństwa. Olive Tell zmarła 8 czerwca 1951 roku w Nowym Jorku. Zmarła w szpitalu Bellevue w wyniku obrażeń odniesionych po upadku w hotelu Dryden, który doprowadził do pęknięcia czaszki i powikłań, w tym niewydolności serca. Pozostaje przykładem aktorki, która z powodzeniem przeszła drogę od gwiazdy kina niemego do cenionej aktorki charakterystycznej okresu dźwiękowego, zachowując przez całą karierę wysoki poziom profesjonalizmu i scenicznej elegancji.