George Kotsonaros urodził się 16 października 1892 roku w Nauplionie w Grecji jako syn Nikolaosa Kotsonarosa oraz Eleni Kotsonaros z domu Papadopoulos. Pochodził z greckiej rodziny o silnym etosie pracy fizycznej. W młodości pracował jako kowal, co ukształtowało jego imponującą siłę i masywną sylwetkę. Po emigracji do Stanów Zjednoczonych związał swoje życie przede wszystkim ze sportem – był zawodowym zapaśnikiem wagi ciężkiej oraz stoczył kilka profesjonalnych walk bokserskich. To właśnie zapasy i boks, a nie służba wojskowa, stanowiły fundament jego kariery i wizerunku. Jako zapaśnik zdobył rozpoznawalność dzięki potężnej budowie ciała i charakterystycznym „kalafiorowatym” uszom, zdeformowanym od lat walk. Złamany wielokrotnie nos i masywna twarz stały się jego znakiem rozpoznawczym. Prasa lat dwudziestych nadała mu prowokacyjny przydomek „najbrzydszego człowieka świata”, który sam podchwycił z humorem, twierdząc, że jego twarz „wygląda jak mapa bitewna”. Do filmu trafił przypadkowo – został zauważony przez łowcę talentów podczas walki zapaśniczej w Los Angeles. W Hollywood szybko stał się etatowym ekranowym osiłkiem: grał zbirów, piratów, bokserów i bezwzględnych siłaczy. Rzadko obsadzano go w rolach oficerów; jego groźny wygląd predestynował go do czarnych charakterów i postaci brutalnych, choć często z nutą lojalności. Wystąpił m.in. w „The Road to Mandalay” (1926) jako English Joe u boku Lona Chaneya. Chaney cenił jego autentyczność i pomagał mu w opanowaniu podstaw pantomimy filmowej. W „The Shakedown” (1929) zagrał Iron Joe – sceny bokserskie były na tyle realistyczne, że statyści obstawiali zakłady, wierząc, iż oglądają prawdziwą walkę. Pojawił się także w „The Last Command” (1928), gdzie w przerwach między zdjęciami uczył Emila Janningsa podstaw samoobrony. Jego uszy były tak zdeformowane, że charakteryzatorzy często używali wosku i specjalnych materiałów, by „wygładzić” je do ról niewymagających wizerunku brutalnego siłacza. Odmawiał korzystania z dublerów w scenach bójek, twierdząc, że jako zapaśnik „wie, jak upadać, żeby nie pęknąć”. Był ulubieńcem ekip technicznych – pomagał przesuwać ciężkie dekoracje, traktując to jako rozgrzewkę. Mimo surowego wizerunku władał biegle greckim, angielskim i francuskim. W garderobie w Paramount Pictures trzymał grecką flagę i częstował kolegów oliwkami, podkreślając swoje pochodzenie. 13 lipca 1933 roku zginął w wypadku samochodowym w Cardiff w Walii, gdzie przebywał na tournée zapaśniczym. Wracając nocą z walki nowo zakupionym sportowym samochodem, uderzył w mur budynku. Brytyjska prasa pisała o „tragicznym końcu greckiego Herkulesa”. Został pochowany na Hollywood Forever Cemetery w Los Angeles (sekcja 8), co potwierdza jego trwałe miejsce w środowisku filmowym epoki. George Kotsonaros pozostaje jedną z najbardziej wyrazistych postaci drugiego planu późnego kina niemego i wczesnego dźwiękowego. Jego kariera była nierozerwalnie związana ze sportem – to ring ukształtował jego twarz, sylwetkę i ekranowy charakter. Choć nigdy nie był gwiazdą pierwszego planu, jego autentyzm i fizyczna obecność uczyniły go jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci „twardych ludzi” w Hollywood lat dwudziestych.