Wallace Worsley urodził się 8 grudnia 1878 roku w Wappingers Falls w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych jako syn Jamesa Worsleya oraz Lidy Brackenridge. Był amerykańskim aktorem teatralnym, a następnie aktorem i reżyserem filmowym, aktywnym w okresie kina niemego. Jego wczesna kariera związana była przede wszystkim z teatrem, gdzie zdobył doświadczenie sceniczne, które później miało istotny wpływ na jego sposób pracy z aktorami oraz konstrukcję narracji filmowej. Przez wiele lat występował na scenach teatralnych, w tym na Broadwayu, zanim w 1916 roku przeniósł się do Hollywood. Początkowo kontynuował działalność aktorską w filmie, jednak po około dwóch latach rozpoczął pracę jako reżyser, co szybko stało się jego głównym zajęciem. Worsley należał do grona twórców, którzy płynnie przeszli z teatru do filmu, wnosząc do kina doświadczenie w budowaniu postaci i pracy z dramatycznym materiałem. W okresie kina niemego wyreżyserował łącznie 29 filmów oraz wystąpił w siedmiu produkcjach jako aktor. Najważniejszy etap jego kariery związany był ze współpracą z Lonem Chaneyem, która należała do najbardziej znaczących relacji twórczych tamtej epoki. Worsley był jednym z nielicznych reżyserów, którym Chaney w pełni ufał, co miało bezpośredni wpływ na powstanie filmu „The Penalty” (1920). To właśnie Worsley przekonał aktora do podjęcia wymagającej fizycznie roli, w której Chaney przez długi czas krępował nogi, aby wiarygodnie oddać postać człowieka po amputacji. Do najważniejszych filmów Worsleya należą „The Penalty” (1920) oraz „The Hunchback of Notre Dame” (1923), który stanowił szczyt jego kariery reżyserskiej. Produkcja ta była jedną z najdroższych realizacji swojej epoki – jej budżet wyniósł około 1,25 miliona dolarów. Na potrzeby filmu zbudowano monumentalną rekonstrukcję katedry Notre Dame, a w scenach zbiorowych brały udział tysiące statystów. Worsley zarządzał rozbudowanym planem zdjęciowym, realizując widowisko o niespotykanej wcześniej skali. W jego dorobku znajduje się również film „A Blind Bargain” (1922), który obecnie uznawany jest za zaginiony i pozostaje jednym z najbardziej poszukiwanych tytułów kina niemego. W rzeczywistości znaczna część jego filmografii nie zachowała się do czasów współczesnych, co wynika z nietrwałości taśmy nitrocelulozowej i jest typowe dla produkcji z tego okresu. Jego twórczość obejmowała głównie dramaty oraz filmy o elementach grozy, a styl reżyserski charakteryzował się silnym akcentem na aktorstwo oraz budowanie wyrazistych, często fizycznie wymagających ról. Worsley należał do reżyserów, którzy potrafili efektywnie łączyć teatralne doświadczenie z możliwościami medium filmowego. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego jego aktywność zawodowa uległa ograniczeniu. Ostatnim filmem, który wyreżyserował, był „The Man Who Beats the Band” (1932). Po tym okresie wycofał się z pracy reżyserskiej, co oznaczało stosunkowo nagłe zakończenie kariery, która wcześniej rozwijała się bardzo dynamicznie. W życiu prywatnym był związany z aktorką Julią Marie Taylor, którą poślubił 18 września 1904 roku. Para miała dwóch synów: Wallace’a Worsleya Jr. oraz Paula Brackenridge’a Worsleya. Starszy z synów związał swoją przyszłość z przemysłem filmowym, pracując jako asystent reżysera i kierownik produkcji przez wiele dekad, co stanowiło kontynuację rodzinnych tradycji związanych z kinem. Wallace Worsley zmarł 26 marca 1944 roku w Hollywood w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 65 lat na skutek zawału serca. Został skremowany, a jego prochy spoczywają w Chapel of the Pines Crematory w Los Angeles. Jego dorobek reżyserski, obejmujący znaczące produkcje kina niemego oraz współpracę z jednymi z najważniejszych aktorów epoki, stanowi istotny element historii wczesnego Hollywood i rozwoju filmowej narracji opartej na intensywnych kreacjach aktorskich oraz widowiskowej skali realizacyjnej.