Rita La Roy urodziła się 2 października 1901 roku w Bonners Ferry w stanie Idaho jako Ina La Roi Stuart. Jej droga do sławy wiodła przez deski teatrów wodewilowych, gdzie występowała jako tancerka i aktorka, szlifując warsztat i sceniczną pewność siebie. Do Hollywood trafiła w połowie lat 20. XX wieku, a jej uroda, połączona z pewną dozą drapieżności i elegancji, szybko przyciągnęła uwagę producentów szukających odtwórczyń ról kobiet nowoczesnych, wyemancypowanych i pewnych siebie. La Roy od początku wykazywała rzadkie w tamtych czasach zainteresowanie technicznymi oraz biznesowymi aspektami przemysłu filmowego, co pozwoliło jej na budowę kariery wykraczającej daleko poza ramy aktorstwa. Szczytowy okres jej intensywności zawodowej przypadł na początek lat 30. XX wieku. Rok 1931 był dla niej czasem rekordowej aktywności, w którym wystąpiła w aż dziesięciu produkcjach, co najlepiej obrazuje, jak bardzo pożądana była wówczas przez wielkie studia filmowe. Do jej najważniejszych dokonań z tego okresu należą role w kultowym filmie pre-code „Holy Terror”, gdzie partnerowała George'owi O'Brienowi, oraz w dramacie „Yellow Ticket”, w którym zagrała u boku Elissy Landi i młodego Laurence'a Oliviera. Te kreacje ugruntowały jej status aktorki potrafiącej dodać pikanterii każdemu scenariuszowi. W 1932 roku stworzyła jedną ze swoich najbardziej zapamiętanych ról w filmie „Blonde Venus” – wcieliła się w postać Taxi Belle Hooper, szorstkiej i pewnej siebie rywalki głównej bohaterki granej przez Marlenę Dietrich, co pozwoliło jej w pełni zaprezentować talent do kreowania wyrazistych kobiet z półświatka. Jednak to, co działo się poza planem filmowym, zdefiniowało jej trwałe miejsce w historii branży. W 1939 roku Rita La Roy założyła „The Rita La Roy Models” – jedną z pierwszych profesjonalnych agencji modelek i szkół wdzięku w Los Angeles. Jako wizjonerka zrozumiała, że przemysł filmowy potrzebuje wyszkolonych profesjonalistek. Jej szkoła była oficjalnie powiązana z wytwórnią RKO, co dawało jej podopiecznym bezpośredni start w konkursach na statystki i małe role filmowe. La Roy stała się autorytetem w dziedzinie mody i autoprezentacji, a jej wpływ na standardy wizualne Hollywood lat 40. i 50. był ogromny, czyniąc ją jedną z najbardziej wpływowych kobiet w ówczesnym biznesie rozrywkowym. Wraz z nadejściem ery telewizji, Rita La Roy ponownie udowodniła zdolność do adaptacji, zostając pionierką formatów kobiecych i lifestylowych. Była jedną z pierwszych kobiet producentek w lokalnej telewizji w Los Angeles, co w tamtych czasach było osiągnięciem bez precedensu. Jej profesjonalizm i wiedza o branży sprawiły, że stała się mentorką dla kolejnych pokoleń kobiet pragnących pracować w mediach. Mimo że z wiekiem wycofała się z obecności przed kamerą, jej agencja i działalność edukacyjna kwitły przez kolejne dekady, a ona sama cieszyła się opinią niezwykle sprawnej bizneswoman. W życiu prywatnym Rita La Roy była kobietą o silnym charakterze i inteligencji. Wychodziła za mąż trzykrotnie: jej pierwszym mężem był słynny komik wodewilowy Benny Rubin, drugim rzeźbiarz Lemoine J. Stepner, a ostatecznie związała się z Kennethem G. Thompsonem, u boku którego pozostała aż do jego śmierci. Po przejściu na emeryturę przeniosła się do San Diego, gdzie poświęciła się swoim pasjom i wspomnieniom o złotej erze kina. Rita La Roy zmarła 17 lutego 1993 roku w San Diego w wieku 91 lat; oficjalną przyczyną zgonu było zapalenie płuc. Pozostawiła po sobie dorobek, który jest dowodem na to, że w Hollywood można odnieść sukces dzięki odwadze w podejmowaniu nowych wyzwań i doskonałemu wyczuciu rynku. Jej biografia to inspirująca opowieść o kobiecie, która potrafiła płynnie przejść od roli ekranowej femme fatale do pozycji szanowanej pionierki modelingu i telewizji, samodzielnie kreując własną drogę w męskim świecie wielkiego biznesu.