Belle Bennett urodziła się 22 kwietnia 1891 roku w Milaca w stanie Minnesota w USA. Pochodziła z rodziny teatralnej – jej ojciec, Billy Bennett, prowadził objazdowy teatr, dzięki czemu już jako dziecko występowała na scenie. Wczesne doświadczenie w trupach wędrownych ukształtowało jej warsztat i naturalność gry, które później stały się jej największym atutem w kinie. Do filmu trafiła w latach 10. XX wieku, początkowo występując w produkcjach krótkometrażowych. Z czasem zaczęła otrzymywać role dramatyczne, w których wyróżniała się emocjonalną intensywnością i dojrzałością interpretacyjną. Jej ekranowy wizerunek coraz częściej wiązał się z postaciami kobiet silnych, poświęcających się rodzinie i doświadczonych przez los. Przełomem w karierze była rola w filmie „Stella Dallas” (1925) w reżyserii Henry’ego Kinga. Bennett pokonała w castingu 72 inne aktorki – w tym wiele młodszych i popularniejszych gwiazd – ponieważ reżyser poszukiwał wykonawczyni zdolnej wiarygodnie ukazać proces starzenia się bohaterki bez nadmiernej charakteryzacji. Jej interpretacja poświęcającej się matki została uznana za jedną z najwybitniejszych kreacji kina niemego i przyniosła jej status „najsłynniejszej matki ekranu” lat 20. W kolejnych latach wystąpiła m.in. w filmach „The Reckless Lady” (1926) oraz „Mother” (1926). W 1928 roku, będąc u szczytu sławy, przeżyła osobistą tragedię – śmierć swojego 16-letniego syna, Williama Howarda Macy’ego. Wydarzenie to głęboko nią wstrząsnęło i sprawiło, że jej późniejsze role matek nabrały jeszcze większej autentyczności i emocjonalnej siły. Wbrew obiegowym opiniom z powodzeniem wkroczyła w erę kina dźwiękowego. Wystąpiła m.in. w „The Iron Mask” (1929) oraz „Courage” (1930), a jej głos był oceniany bardzo wysoko przez krytyków. Jej kariera nie została przerwana przez zmiany technologiczne, lecz przez postępującą chorobę nowotworową. Belle Bennett zmarła 4 listopada 1932 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia w wieku 41 lat na skutek nowotworu. Została pochowana na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Choć jej kariera trwała stosunkowo krótko, pozostawiła po sobie jedną z najbardziej poruszających kreacji w historii kina niemego. Jej „Stella Dallas” stała się punktem odniesienia dla kolejnych interpretacji tej postaci – nawet Barbara Stanwyck, wcielając się w nią w wersji dźwiękowej z 1937 roku, mierzyła się z legendą stworzoną przez Belle Bennett.