Ethel Barrymore przyszła na świat 15 sierpnia 1879 roku w Filadelfii w stanie Pensylwania jako Ethel Mae Blythe. Pochodziła z jednej z najsłynniejszych dynastii aktorskich w historii Ameryki; była córką Maurice’a Barrymore’a i Georgiany Drew oraz siostrą Lionela i Johna Barrymore’ów. Wychowywała się w atmosferze teatru, co sprawiło, że jej debiut na nowojorskiej scenie nastąpił już w 1894 roku w sztuce „The Rivals”. Dzięki niezwykłej elegancji, niskiemu, gardłowemu głosowi oraz ogromnej inteligencji scenicznej szybko zyskała status pierwszej damy amerykańskiego teatru. Przez dekady jej nazwisko na afiszu gwarantowało sukces kasowy na Broadwayu, a jej styl bycia i sposób ubierania się kopiowały tysiące kobiet w całych Stanach Zjednoczonych. Jej filmowy debiut w pełnym wymiarze nastąpił w erze kina niemego w 1914 roku w obrazie „The Nightingale”, jednak to kino dźwiękowe pozwoliło jej w pełni zaprezentować talent dramatyczny. W 1932 roku wystąpiła wraz z braćmi w jedynym wspólnym filmie trójki rodzeństwa pod tytułem „Rasputin and the Empress”. Prawdziwy renesans jej kariery filmowej nastąpił w latach 40. XX wieku. Za rolę matki w dramacie „None but the Lonely Heart” (1944), gdzie partnerował jej Cary Grant, otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Sukces ten ugruntował jej pozycję w Hollywood, co zaowocowało kolejnymi nominacjami do nagrody Akademii za kreacje w takich produkcjach jak „The Spiral Staircase” (1946), „The Paradine Case” (1947) w reżyserii Alfreda Hitchcocka czy „Pinky” (1949). W życiu prywatnym Ethel Barrymore była postacią niezwykle silną i niezależną, co często prowadziło do konfliktów z potężnymi szefami studiów filmowych. W 1909 roku poślubiła Russella Griswolda Colta, z którym miała troje dzieci: Samuela, Ethel i Johna. Małżeństwo, pełne napięć i problemów, zakończyło się rozwodem w 1923 roku. Aktorka słynęła z ogromnej pasji do sportu, zwłaszcza do baseballu i boksu; była stałym gościem na meczach drużyny New York Giants i potrafiła z pamięci cytować statystyki zawodników. Przez całe życie utrzymywała bliskie, choć skomplikowane relacje ze swoimi braćmi, wspierając ich w najtrudniejszych momentach walki z nałogami. Ethel Barrymore zmarła 18 czerwca 1959 roku w swoim domu w Beverly Hills w wieku 79 lat z powodu choroby serca. Została pochowana na cmentarzu Calvary w East Los Angeles. Pozostawiła po sobie dorobek obejmujący setki ról teatralnych oraz kilkadziesiąt kreacji filmowych i telewizyjnych. Jej wpływ na amerykańskie aktorstwo był tak ogromny, że jeden z teatrów na Broadwayu został nazwany jej imieniem jeszcze za jej życia, co stanowiło bezprecedensowy dowód uznania dla jej talentu. Do dziś jest wspominana jako ikona klasy i profesjonalizmu, która z godnością przeniosła tradycje XIX-wiecznego teatru w nowoczesną erę kina i telewizji.