Sara Allgood przyszła na świat 31 października 1879 roku w Dublinie w Irlandii jako córka George'a Allgooda i Margaret Braden. Dorastając w sercu irlandzkiego odrodzenia literackiego, wraz ze swoją siostrą, którą była Maire O'Neill (właściwie Molly Allgood), stała się jedną z najważniejszych postaci w historii słynnego Abbey Theatre. Relacja między siostrami była naznaczona silną rywalizacją; Molly była muzą i narzeczoną dramaturga, którym był J.M. Synge, a Sara często czuła się w jej cieniu, co skłaniało ją do szukania sukcesów w Londynie i USA. Jej talent został dostrzeżony przez samego Williama Butlera Yeatsa. Dzięki melodyjnemu głosowi, który był tak ceniony, że jeszcze przed erą kina dźwiękowego nagrywała płyty z recytacjami poezji i pieśniami, zyskała status pierwszej damy irlandzkiej sceny. Jej kariera filmowa rozpoczęła się jeszcze w epoce kina niemego; zadebiutowała w 1918 roku w filmie „Just Peggy”, nakręconym podczas jej pobytu w Australii. Międzynarodowe uznanie przyniosła jej jednak współpraca z reżyserem, którym był Alfred Hitchcock. W 1929 roku wystąpiła w pierwszym brytyjskim filmie dźwiękowym pod tytułem „Blackmail”, a rok później powtórzyła swoją genialną kreację sceniczną Juno Boyle w filmie „Juno and the Paycock” (1930). Prawdziwy przełom w Hollywood nastąpił w 1941 roku, kiedy otrzymała rolę Beth Morgan w dramacie „How Green Was My Valley” w reżyserii Johna Forda. Za tę kreację otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Aktorka tak bardzo pokochała Kalifornię po tym sukcesie, że w 1945 roku oficjalnie przyjęła obywatelstwo amerykańskie. W latach 40. Sara Allgood stworzyła szereg znakomitych kreacji w takich filmach jak „The Lodger” (1944), „Jane Eyre” (1943) czy thriller „The Spiral Staircase” (1946). Jej obecność na ekranie często kojarzyła się z postaciami matek lub gospodyń, którym potrafiła nadać niezwykły autentyzm. Wystąpiła u boku takich gwiazd jak Joan Fontaine czy Cary Grant. Mimo sukcesów w filmie, aktorka nigdy nie porzuciła całkowicie rzemiosła teatralnego i radiowego. Jej styl gry opierał się na głębokim zrozumieniu tekstu literackiego i wieloletnim doświadczeniu zdobytym na najważniejszych scenach świata. W życiu prywatnym Sara Allgood doświadczyła bolesnych tragedii. W 1916 roku poślubiła aktora, którym był Gerald Henson. W 1918 roku, podczas epidemii grypy hiszpanki, w ciągu zaledwie jednego tygodnia zmarła ich nowo narodzona córka, a następnie sam mąż. Aktorka do końca życia twierdziła, że to praca uratowała ją przed popadnięciem w obłęd po tej stracie. Przez resztę lat pozostała wdową, oddając się sztuce oraz opiece nad swoimi psami. Mimo wielkiej sławy, pod koniec życia zmagała się z dotkliwą samotnością i problemami finansowymi; mówiło się, że na karmę dla swoich zwierząt wydawała więcej niż na własne wyżywienie. Sara Allgood zmarła 13 września 1950 roku w Woodland Hills w Kalifornii w wieku 70 lat z powodu nagłego ataku serca. Została pochowana na cmentarzu Holy Cross w Culver City. Pozostawiła po sobie dorobek obejmujący kilkadziesiąt ról filmowych oraz setki występów scenicznych. Jej wkład w rozwój aktorstwa charakterystycznego oraz popularyzację irlandzkiej dramaturgii w Hollywood jest nie do przecenienia. Do dziś jest wspominana jako artystka, która z równą swobodą potrafiła wywołać wzruszenie, jak i uśmiech, wnosząc do każdej roli cząstkę swojej niezwykłej osobowości.