Károly Huszár, znany przede wszystkim jako Charles Puffy, urodził się 3 listopada 1884 roku w Budapeszcie na terenie Austro-Węgier jako Károly Hochstadt lub Károly Hochstein — źródła różnią się co do dokładnej formy nazwiska rodowego. Był węgierskim aktorem komediowym i charakterystycznym, jedną z największych gwiazd węgierskiego kina niemego oraz jednym z najbardziej rozpoznawalnych środkowoeuropejskich komików filmowych pierwszej połowy XX wieku. Zanim rozpoczął karierę sceniczną, odnosił sukcesy sportowe. Jako szesnastolatek był mistrzem Niemiec w pływaniu długodystansowym. W późniejszych latach znacznie przybrał na wadze — w szczytowym okresie kariery ważył około 130 kilogramów — co stało się podstawą jego słynnego przydomka „Pufi” lub „Fatty”. Karierę rozpoczął w teatrze i kabarecie, szybko zdobywając ogromną popularność dzięki komediowym rolom slapstickowym. W pierwszej i drugiej dekadzie XX wieku należał do największych gwiazd węgierskiej komedii filmowej. Występował między innymi u boku młodego Béli Lugosiego w filmie „Az Ezredes” w reżyserii Mihálya Kertésza, późniejszego Michaela Curtiza, twórcy „Casablanki”. Współpracował także z Alexandrem Kordą, zanim obaj twórcy zdobyli międzynarodową sławę poza Węgrami. Od początku lat 20. pracował również w Niemczech. Wystąpił między innymi w monumentalnym „Dr. Mabuse, der Spieler” Fritza Langa, w „The Man Who Laughs” oraz w klasycznym „Błękitnym aniele” z Marlene Dietrich. Dzięki charakterystycznej prezencji i ogromnemu doświadczeniu scenicznemu często obsadzano go w rolach ekscentrycznych mieszczan, komicznych urzędników, właścicieli lokali oraz postaci o wybuchowym temperamencie. W połowie lat 20. wyjechał również do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował dla Universal Pictures pod nazwiskiem Charles Puffy lub Karl Huszar-Puffy. Amerykańska prasa próbowała promować go jako „Charliego Chaplina Europy”, jednak sam aktor stanowczo odrzucał takie porównania, podkreślając, że buduje własny styl komediowy i nie naśladuje innych artystów. Po dojściu nazistów do władzy, jako artysta żydowskiego pochodzenia, opuścił Niemcy i wrócił na Węgry, gdzie kontynuował karierę filmową do końca lat 30. XX wieku. Jego ostatnim filmem było „Nehéz apának lenni” z 1938 roku. Okoliczności jego śmierci pozostają częściowo niejasne. Według części źródeł zmarł w 1942 roku w Tokio w Japonii. Inne, szerzej przyjmowane relacje historyczne podają, że został zatrzymany przez władze radzieckie podczas próby ucieczki z Europy i trafił do obozu pracy w Karagandzie w Kazachstanie, gdzie zmarł w czerwcu 1943 roku na błonicę. W obozie występował wcześniej w amatorskim teatrze organizowanym dla więźniów. Pozostał jedną z największych gwiazd węgierskiego kina niemego oraz jednym z najbardziej charakterystycznych komików europejskiego filmu pierwszej połowy XX wieku.