Frank Leigh urodził się 18 kwietnia 1876 roku w Londynie w Wielkiej Brytanii. Był brytyjsko-amerykańskim aktorem filmowym i teatralnym, który zdobył uznanie przede wszystkim jako jeden z najbardziej charakterystycznych ekranowych antagonistów epoki kina niemego i wczesnego dźwiękowego. Karierę rozpoczął na scenach teatralnych w Wielkiej Brytanii, gdzie odebrał solidne, klasyczne wykształcenie aktorskie. Przez wiele lat rozwijał warsztat sceniczny, zanim zdecydował się na emigrację do Stanów Zjednoczonych. Do USA przybył dopiero około 1917–1918 roku jako dojrzały, doświadczony aktor, co wyróżniało go na tle wielu młodszych wykonawców rozpoczynających karierę w Hollywood. W przemyśle filmowym szybko znalazł swoje miejsce jako aktor charakterystyczny, specjalizujący się w rolach złoczyńców i postaci o egzotycznym lub niejednoznacznym charakterze. Dzięki wyrazistej twarzy oraz umiejętności budowania napięcia często obsadzano go jako piratów, bandytów, szpiegów czy przebiegłych cudzoziemców. Był również ceniony za zdolność do charakteryzacji i wcielania się w postacie różnych narodowości, co w kinie niemym stanowiło szczególnie ważną umiejętność. W latach 20. występował w licznych produkcjach, współpracując z czołowymi twórcami i gwiazdami epoki. Pojawił się m.in. w filmach „The Common Law” (1923) oraz „Rosita” (1923) w reżyserii Ernsta Lubitscha, a także w produkcjach z udziałem takich aktorów jak Lon Chaney, John Barrymore czy Douglas Fairbanks. Jego dorobek obejmuje ponad 100 filmów, co czyni go jednym z najbardziej zapracowanych aktorów charakterystycznych swojego pokolenia. Po wprowadzeniu kina dźwiękowego z powodzeniem kontynuował karierę. Jego nienaganna dykcja i brytyjski akcent sprawiły, że był chętnie obsadzany w rolach dystyngowanych, ale często nadal niejednoznacznych postaci. W latach 30. szczególnie często pojawiał się jako angielski kamerdyner lub lokaj, co stanowiło naturalną ewolucję jego ekranowego wizerunku w nowych realiach Hollywood. W życiu prywatnym był związany z aktorką Grace Leigh, z którą tworzył trwałe i zgodne małżeństwo, rzadko pojawiające się w kontekście skandali czy sensacji prasowych. Do końca kariery pozostawał aktywny zawodowo i cieszył się szacunkiem środowiska filmowego. Wystąpił m.in. w niewielkiej roli w filmie „Światła rampy” (1952) w reżyserii Charliego Chaplina, którego produkcja rozpoczęła się jeszcze przed jego śmiercią. Zmarł 9 maja 1948 roku w Hollywood w stanie Kalifornia w wieku 72 lat. Został pochowany na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery. Frank Leigh zapisał się w historii kina jako wyrazisty aktor charakterystyczny, którego specjalizacja w rolach antagonistów oraz umiejętność transformacji scenicznej uczyniły go jednym z ważnych, choć często niedocenianych filarów wczesnego Hollywood.