Mitzi Green urodziła się 22 października 1920 roku w Bronksie w Nowym Jorku jako córka Davida Greena i Irene Samuels. Jej rodzice występowali w wodewilu jako duet Keno and Green – ojciec pod pseudonimem Joe Keno, matka jako Rosie Green – co miało kluczowe znaczenie dla jej bardzo wczesnego startu w show-biznesie. Dorastała w środowisku scenicznym i od najmłodszych lat występowała publicznie. Mimo intensywnej pracy zawodowej ukończyła naukę w Professional Children's School w Nowym Jorku, przeznaczonej dla młodocianych artystów. Karierę rozpoczęła jako kilkuletnia artystka wodewilowa i szybko trafiła na Broadway. Wkrótce stała się jedną z najpopularniejszych dziecięcych gwiazd wczesnego kina dźwiękowego. Wyróżniała się nie tylko talentem wokalnym, ale także niezwykłą umiejętnością parodiowania dorosłych gwiazd – naśladowała m.in. Maurice’a Chevaliera, Gretę Garbo czy Marlenę Dietrich, co przyniosło jej ogólnokrajową rozpoznawalność. Do jej najważniejszych ról dziecięcych należą występy w „Tom Sawyer” (1930), gdzie zagrała Becky Thatcher u boku Jackiego Coogana, oraz tytułowa rola w „Little Orphan Annie” (1932), w której jako pierwsza wcieliła się w postać Sierotki Annie na ekranie. W drugiej połowie lat 30. z powodzeniem powróciła na Broadway. W 1937 roku zagrała główną rolę w musicalu „Babes in Arms”. To właśnie ona jako pierwsza w historii wykonała piosenkę „My Funny Valentine”, która z czasem stała się jednym z najbardziej znanych standardów amerykańskiej muzyki rozrywkowej. W latach 50. pojawiała się również w telewizji, m.in. w sitcomie „So This Is Hollywood” (1955). W 1942 roku poślubiła reżysera i dramaturga Josepha Pevneya. Małżeństwo trwało aż do jej śmierci. Para miała czworo dzieci. Mitzi Green zmarła 24 maja 1969 roku w Huntington Beach w Kalifornii w wieku 48 lat. Przyczyną śmierci był nowotwór. Została pochowana na cmentarzu Eden Memorial Park w Mission Hills w Kalifornii. Pozostaje jedną z najbardziej utalentowanych dziecięcych gwiazd wczesnego Hollywood oraz ważną postacią amerykańskiego teatru muzycznego, szczególnie dzięki premierowemu wykonaniu „My Funny Valentine”, które na trwałe zapisało ją w historii Broadwayu. Warto zauważyć, że Mitzi Green była jedyną dziecięcą gwiazdą tamtej ery, która potrafiła „ukraść show” samemu Jackiemu Cooganowi (największej dziecięcej gwieździe kina niemego). Jej komediowa energia i niski, mocny głos sprawiały, że była uważana za „dorosłą w ciele dziecka”, co czyniło jej parodie tak trafnymi.