Oliver Hardy, właściwie Norvell Hardy, urodził się 18 stycznia 1892 roku w Harlem w stanie Georgia w Stanach Zjednoczonych jako syn Olivera Hardy’ego oraz Emily Norvell Hardy z domu Norvell. Jego ojciec był weteranem wojny secesyjnej i prawnikiem, lecz zmarł, gdy chłopiec miał zaledwie dziesięć miesięcy. Na jego cześć Norvell przyjął później imię Oliver i w dorosłym życiu często podpisywał się jako Oliver Norvell Hardy. Matka prowadziła pensjonat i hotel, dzięki czemu młody Hardy od najmłodszych lat miał kontakt z ludźmi i atmosferą scenicznego życia. Uczył się między innymi w Young Harris College oraz w Georgia Military College, jednak wcześnie porzucił tradycyjną edukację, aby rozwijać swoje zainteresowania artystyczne. Początkowo planował karierę muzyczną – posiadał dobrze wyszkolony baryton i występował na scenie jako śpiewak. W młodości pracował jako operator projekcji i menedżer kina w Milledgeville w stanie Georgia. Obserwując aktorów na ekranie, postanowił sam spróbować kariery filmowej. W 1914 roku rozpoczął występy w krótkometrażowych komediach realizowanych w Jacksonville na Florydzie, które było wówczas jednym z ważnych ośrodków produkcji filmowej w Stanach Zjednoczonych. W pierwszych latach występował w wielu produkcjach komediowych, często w rolach antagonistów lub postaci o nieco aroganckim charakterze. W tym okresie używał przydomka „Babe”, który nadał mu włoski fryzjer pracujący przy jednym z filmów. Przezwisko to szybko przylgnęło do aktora i było wykorzystywane także w napisach filmowych. W latach kina niemego Hardy wystąpił w setkach krótkich filmów komediowych dla różnych wytwórni, między innymi Vim Comedy Company i Lubin Manufacturing Company. W 1921 roku pojawił się razem ze Stanem Laurelem w filmie „The Lucky Dog”, choć nie tworzyli jeszcze wówczas oficjalnego duetu. Dopiero w drugiej połowie lat dwudziestych, pracując dla studia Hal Roach, stali się jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów komediowych w historii kina. Ich ekranowe postacie opierały się na kontrastach charakterów: Laurel był niezdarnym marzycielem, natomiast Hardy grał pewnego siebie, choć równie nieporadnego partnera, który często reagował z rezygnacją na kolejne katastrofy. Hardy stworzył wiele charakterystycznych elementów swojego stylu komediowego. Jednym z nich było słynne miętolenie krawata oraz spojrzenie prosto w kamerę, którym zwracał się do widza jakby w poszukiwaniu współczucia. Ta technika przełamywania czwartej ściany stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów humoru duetu. Wśród najbardziej znanych filmów Laurel i Hardy znajdują się między innymi „The Music Box” z 1932 roku, nagrodzony Oscarem za najlepszy krótkometrażowy film komediowy, a także „Sons of the Desert” z 1933 roku oraz „Way Out West” z 1937 roku. W przeciwieństwie do wielu gwiazd kina niemego Hardy bez większych problemów przystosował się do ery filmu dźwiękowego dzięki swojemu przyjemnemu głosowi i doświadczeniu muzycznemu. W latach czterdziestych pojawiał się także w filmach bez swojego słynnego partnera, między innymi w „The Fighting Kentuckian” z 1949 roku u boku Johna Wayne’a. Ostatnim filmem duetu Laurel i Hardy był europejski projekt „Atoll K” z 1951 roku, którego produkcja była trudna ze względu na problemy zdrowotne obu aktorów. W życiu prywatnym Hardy był znany jako pogodny i towarzyski człowiek. Był zapalonym golfistą i spędzał wiele wolnego czasu na polu golfowym. Interesował się również gotowaniem, szczególnie kuchnią południowych stanów USA. Kolekcjonował także monety i znaczki pocztowe. Był członkiem loży masońskiej Solomon Lodge nr 20 w Jacksonville. Oliver Hardy był trzykrotnie żonaty. W 1913 roku poślubił Madelyn Saloshin. Drugie małżeństwo zawarł z Myrtle Reeves, jednak zakończyło się ono rozwodem. W 1940 roku poślubił Virginię Lucille Jones, skryptorkę filmową, która pozostała jego partnerką do końca życia i opiekowała się nim w ostatnich latach choroby. Aktor nie miał dzieci. W ostatnim okresie życia jego zdrowie znacznie się pogorszyło. Z powodu problemów zdrowotnych przeszedł na bardzo restrykcyjną dietę i w krótkim czasie stracił znaczną część wagi. W połowie lat pięćdziesiątych doznał kilku udarów mózgu, które poważnie ograniczyły jego aktywność. Oliver Hardy zmarł 7 sierpnia 1957 roku w North Hollywood w Los Angeles w wieku 65 lat w wyniku zakrzepicy mózgowej. Został pochowany na cmentarzu Pierce Brothers Valhalla Memorial Park w North Hollywood. Stan Laurel był głęboko poruszony jego śmiercią i z powodu złego stanu zdrowia nie uczestniczył w pogrzebie przyjaciela. Obiecał również, że nigdy więcej nie wystąpi publicznie bez swojego partnera scenicznego. Oliver Hardy pozostaje jedną z najważniejszych postaci w historii komedii filmowej, a duet Laurel i Hardy do dziś uznawany jest za jeden z najbardziej wpływowych zespołów komediowych w dziejach kina.