John Egan przyszedł na świat 3 listopada 1904 roku w Paterson w stanie New Jersey. Jego wczesne lata życia przypadły na okres dynamicznego rozwoju przemysłu tekstylnego w jego rodzinnym mieście, jednak młodego Egana od początku pociągał świat widowisk. Zanim trafił przed kamery, był znany ze swojej dużej aktywności sportowej, co ukształtowało jego sylwetkę i pozwoliło mu później z powodzeniem wcielać się w role określane mianem „all-American boy”. Ta sportowa przeszłość stała się fundamentem jego ekranowego wizerunku jako zdrowego, energicznego amerykańskiego chłopca, co idealnie wpisywało się w zapotrzebowanie ówczesnego kina. Kariera Jacka Egana w epoce kina niemego nie opierała się na statystowaniu, lecz na rolach amantów i pierwszoplanowych postaci komediowych. Prawdziwym fundamentem jego sławy stała się popularna seria krótkometrażówek „The Newlyweds”, produkowana w latach 1926–1929. Egan wcielał się w niej w postać Jacka Juniora, stając się twarzą rozpoznawalnego cyklu komediowego, który bawił ówczesną publiczność. Szczytowym osiągnięciem tego etapu jego kariery był rok 1928, kiedy to zagrał tytułową rolę w filmie „Harold Teen”, opartym na popularnym komiksie. Jako Harold, Egan stał się uosobieniem ówczesnej młodzieży, a film odniósł spory sukces, utrwalając jego status jako wschodzącej gwiazdy Hollywood końca lat 20. XX wieku. Wraz z nadejściem ery kina dźwiękowego i zmianami w systemie studyjnym, pozycja zawodowa Egana zaczęła ewoluować. W latach 30. i 40. XX wieku zaczął częściej pojawiać się w rolach drugoplanowych oraz epizodycznych, wykorzystując swoją solidną budowę ciała i doświadczenie kaskaderskie. Stał się cenionym aktorem charakterystycznym, który nie bał się trudnych zadań fizycznych na planie, często pracując jako dubler. W tym okresie wziął udział w produkcjach o ogromnym znaczeniu artystycznym. Jednym z najlepiej udokumentowanych i najbardziej prestiżowych występów w jego późniejszej filmografii jest rola reportera w arcydziele, którym jest „Citizen Kane” (1941) w reżyserii Orsona Wellesa. Pojawił się również w epickim dramacie przygodowym „Mutiny on the Bounty” (1935), gdzie jako doświadczony wykonawca wzmacniał autentyzm scen zbiorowych u boku największych gwiazd epoki. Druga połowa lat 40. to okres stopniowego wycofywania się Egana z intensywnej pracy w filmie fabularnym. Choć sporadycznie pojawiał się w produkcjach takich jak „State Fair” (1945), jego aktywność przed kamerą malała na rzecz innych zajęć związanych z branżą filmową, gdzie wykorzystywano jego wszechstronność i znajomość realiów planu zdjęciowego. Przez dekady swojej pracy przeszedł drogę od młodocianego idola do szanowanego weterana planu, będąc świadkiem narodzin i upadku wielkich potęg produkcyjnych. Jego biografia jest przykładem zawodowej transformacji, która pozwoliła mu przetrwać w Hollywood mimo zmieniających się mód i technologii, od niemych komedii po nowoczesne dramaty psychologiczne. Ostatnie dekady życia Jack Egan spędził z dala od zgiełku Kalifornii. Po zakończeniu kariery aktorskiej przeniósł się na Florydę, osiadając w hrabstwie Polk. Wybór tego miejsca zapewnił mu spokój i prywatność, których brakowało w centrum filmowego świata. Jack Egan zmarł 6 listopada 1982 roku na Florydzie w wieku 78 lat. Choć w późniejszych latach jego nazwisko rzadziej pojawiało się na afiszach, historycy kina doceniają jego dorobek, zwłaszcza z czasów „The Newlyweds” oraz „Harold Teen”, jako istotny element historii amerykańskiej komedii filmowej. Jego udział w kluczowych dziełach, takich jak wspomniany „Citizen Kane”, sprawia, że pozostaje on trwałą postacią w kronikach złotego wieku Hollywood.