Lillian Diana Gish urodziła się 14 października 1893 roku w Springfield w Ohio w USA. Była jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych aktorek w historii kina, a jej twórczość odegrała kluczową rolę w kształtowaniu języka filmu niemego oraz nowoczesnej gry aktorskiej. Była córką Mary Robinson McConnell i Jamesa Leigh Gisha. Już w dzieciństwie rozpoczęła występy teatralne, często grając razem z młodszą siostrą Dorothy, aby pomóc rodzinie finansowo. W 1912 roku rozpoczęła karierę filmową po nawiązaniu współpracy z reżyserem D.W. Griffithem, który dostrzegł jej niezwykłą wrażliwość sceniczną i umiejętność wyrażania emocji za pomocą gestu, mimiki i spojrzenia. Pod jego kierunkiem wypracowała styl gry, który stał się wzorem dla kolejnych pokoleń aktorów filmowych. W latach dziesiątych i dwudziestych XX wieku była jedną z największych gwiazd kina niemego. Wystąpiła w wielu przełomowych produkcjach, takich jak „The Birth of a Nation”, „Intolerance”, „Broken Blossoms” oraz „Way Down East”, gdzie zapisała się w historii kina słynną sceną dryfowania na krze lodowej. Jej ekranowe role często przedstawiały kobiety delikatne, a zarazem wewnętrznie silne, co stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów jej artystycznego wizerunku. Pod koniec lat dwudziestych związała się z wytwórnią MGM, gdzie uzyskała większą niezależność artystyczną. W tym okresie zagrała m.in. w filmach „La Bohème”, „The Scarlet Letter” oraz „The Wind”, uznawanych za najwybitniejsze osiągnięcia kina niemego. Po nadejściu ery filmu dźwiękowego ograniczyła występy filmowe, koncentrując się głównie na pracy teatralnej, jednak nadal pojawiała się w starannie wybieranych rolach ekranowych. W późniejszych latach zdobyła uznanie również w kinie dźwiękowym, m.in. za rolę w filmie „Duel in the Sun”, za którą otrzymała nominację do Nagrody Akademii Filmowej. Wystąpiła także w takich produkcjach jak „The Night of the Hunter” oraz „The Whales of August”. Jej kariera trwała ponad siedemdziesiąt lat i obejmowała film, teatr oraz telewizję. Lillian Gish nigdy nie wyszła za mąż i nie miała dzieci. Do końca życia aktywnie działała na rzecz ochrony i popularyzacji dziedzictwa kina niemego oraz historii filmu. Otrzymała liczne wyróżnienia, w tym Honorowego Oscara za całokształt twórczości oraz nagrodę AFI Life Achievement Award, które potwierdziły jej wyjątkowe miejsce w historii światowej kinematografii. Zmarła 27 lutego 1993 roku w Nowym Jorku w USA w wieku 99 lat na skutek niewydolności serca. Została pochowana na Cmentarzu Saint Bartholomew’s Episcopal Church Cemetery w White Plains w stanie Nowy Jork w USA.