Film został wyprodukowany przez Vitaphone Corporation dla Warner Bros. przy użyciu wczesnej technologii zapisu dźwięku na płytach (sound-on-disc), zanim studia przeszły na zapis dźwięku bezpośrednio na taśmie filmowej.

Początek filmu osadzony jest w Rosji w czasie rewolucji. Ze względu na to, że w 1923 roku podróż do Rosji w celu kręcenia zdjęć była niemożliwa, twórcy wykorzystali dekoracje studyjne aby oddać przepych pałaców wielkiego księcia Aleksego, zbudowano bogato zdobione plany, które miały kontrastować z późniejszym, mrocznym klimatem kryminalnym w USA. Choć główne wytwórnie przenosiły się do Kalifornii, wiele filmów o "europejskim" klimacie wciąż kręcono w studiach w Fort Lee, które oferowały architekturę lepiej imitującą stare kontynentalne miasta.

Debiut filmowy aktora Johnny Arthur.

Główne zdjęcia rozpoczęły się 5 marca 2025 roku.

Okres zdjęciowy trwał od 15 stycznia do 21 marca 2024 roku.

Film został nakręcony w okresie od 25 września do 25 listopada 1950 roku.

Taśma filmowa mierzyła 2561 metrów.

Steven Soderbergh zainteresował się reżyserią scenariusza Charliego Kaufmana pod koniec 1996 roku. Rozważał obsadę: w roli Nathana Bronfmana David Hyde Pierce, w roli Puffa Chris Kattan, oraz w roli Lili Jute Marisa Tomei. Miał właśnie rozpocząć prace przedprodukcyjne, gdy zaproponowano mu rolę „Co z oczu, to z serca” (1998) i po długich naradach zrezygnował z projektu.

Film został nakręcony w okresie od 19 czerwca do 8 lipca 1950 roku.

Film został nakręcony w okresie od 2 października do 8 grudnia 2000 roku.

Okres zdjęciowy zakończył się 9 kwietnia 2002 roku.

Film wyreżyserował Wallace Worsley, który zaledwie dwa lata później (1923) stworzył jedno z największych arcydzieł niemego kina – "Dzwonnika z Notre Dame" z Lonem Chaneyem.

To właśnie występy Merman w nowojorskim kinie Paramount (gdzie śpiewała między seansami) oraz te krótkie filmy sprawiły, że zauważyli ją George i Ira Gershwinowie. To zaowocowało jej przełomową rolą w musicalu Girl Crazy w tym samym roku.

Choć w napisach dominują gwiazdy, krytycy często zauważają występ czarnoskórej aktorki Louise Beavers, grającej służącą. Wyróżnia się ona talentem wokalnym w piosence, w której radzi sobie znacznie lepiej niż jej biali koledzy z planu.

Kluczowy moment filmu – spotkanie z uwodzicielką – rozgrywa się w pociągu jadącym do Chicago. Do realizacji takich scen w epoce kina niemego wykorzystywano autentyczne wagony udostępniane przez linie kolejowe na bocznicach w okolicach Los Angeles lub budowano ruchome platformy imitujące wstrząsy podczas jazdy.