Przez dziesięciolecia obraz uznawany był za zaginiony. Sytuacja zmieniła się w ostatnich latach, w 2016 roku w czeskim Narodowym Archiwum Filmowym w Pradze odnaleziono fragmenty filmu o długości około 23 minut. Ocalały materiał, obejmujący m.in. słynną scenę z Louise Brooks w czarnej paczce (tutu), został poddany rekonstrukcji przez Roberta Byrne'a. W styczniu 2025 roku odrestaurowane fragmenty filmu zostały wydane na Blu-ray przez Flicker Alley w kolekcji zatytułowanej Louise Brooks in Focus.
Film jest uważany za zaginiony, ponieważ żadna kompletna kopia nie przetrwała do dziś,. Ostatnia znana kopia została zniszczona w pożarze archiwum Cinémathèque Française 10 lipca 1959 roku. Obecnie dostępne są jedynie materiały promocyjne, takie jak fotosy i karty lobby.
C.W. Goodrich, który w filmie wcielił się w postać „Papy” Fishera, grał tę samą rolę w oryginalnej, premierowej inscenizacji sztuki na Broadwayu w 1924 roku.
Autor oryginału, Gerald Beaumont, zmarł tuż przed premierą filmu. Niektóre plakaty reklamowe z tamtego okresu zawierały specjalne notki upamiętniające jego osobę.
Film w innowacyjny sposób wykorzystał dźwięk do budowania napięcia – ryk tłumu podczas konkursu piękności został zarejestrowany przy użyciu specjalnego urządzenia, co miało podkreślić przytłaczającą sławę bohaterki.
Podczas emisji odcinka In the Presence of Mine Enemies (1960), opowiadającego o getcie warszawskim, wyemitowano reklamę zachwalającą zalety „cichego gazu”. Uznano to za szczyt nietaktu w kontekście tematyki Holokaustu poruszanej w serialu.
Studio MGM początkowo chciało, aby rolę Villi zagrał Clark Gable. Gable jednak odmówił, obawiając się, że charakteryzacja (doklejane wąsy i potargane włosy) zaszkodzi jego wizerunkowi amanta. Ostatecznie rola trafiła do Beery’ego, który wcześniej odniósł sukces w filmie The Champ.
W 1932 roku (kiedy powstawał film) w Hollywood wciąż pracowało wielu techników i statystów, którzy osobiście przeżyli trzęsienie ziemi w 1906 roku, co pomogło zachować realizm scenografii i zachowań tłumu.