W czerwcu 2017 roku Olivia de Havilland pozwała stację FX i Ryan Murphy Productions z powodu, jak twierdziła, nieautoryzowanego i niedokładnego przedstawienia jej osoby w pierwszym sezonie serialu. W oświadczeniu jej prawników czytamy: „FX nie zwróciło się do panny de Havilland o zgodę na użycie jej imienia i nazwiska, ani nie otrzymała za to wynagrodzenia. Co więcej, serial FX wkłada w usta panny de Havilland słowa, które są niedokładne i sprzeczne z reputacją, jaką zbudowała przez 80 lat kariery zawodowej, a konkretnie z odmową angażowania się w plotkowanie o innych aktorach w celu przyciągnięcia uwagi mediów”. W marcu 2018 roku trzyosobowy skład sędziowski oddalił pozew o zniesławienie.

Ed Koch był burmistrzem Nowego Jorku w latach 1978–1989. Choć do śmierci w 2013 roku pozostawał w ukryciu, plotki o jego homoseksualizmie były powszechne nawet w trakcie jego kariery politycznej (homofobiczni zwolennicy jego kontrkandydata w wyborach na burmistrza w 1977 roku często pojawiali się na jego wydarzeniach kampanijnych z transparentami z napisem „Głosuj na Cuomo, nie na homoseksualistów”).

Taśma filmowa mierzyła 3437 metrów.

W tym odcinku Arnold Boczek opowiada o swojej żonie.

Reżyser Billy Ray spędził nad projektem pięć lat. Prace nad filmem rozpoczęły się pierwotnie w Warner Bros Pictures w 2010 roku. W 2011 główną rolę zaproponowano Denzelowi Washingtonowi, a zdjęcia zaplanowano na październik tego samego roku. Jednak Warner Bros. zdecydowało się zrezygnować z projektu, i ten utknął w martwym punkcie na lata, dopóki niezależna firma IM Global nie zdecydowała się go kontynuować. Casting rozpoczął się na początku 2014 roku, a zdjęcia ruszyły w styczniu 2015.

Alec Baldwin został pierwotnie obsadzony w roli Bena Weeksa.

Ricky Gervais odrzucił rolę inżyniera dźwięku, Bashera.

Przy produkcji filmu pracowało 15 osób.

Chloë Sevigny odrzuciła rolę Giselle Levy. Aktorka uznała scenariusz filmu za banalny, nieoryginalny i „fałszywie feministyczny”. Zamiast tego zdecydowała się zagrać w kontrowersyjnym Brązowym króliku (2003). Po debiucie Uśmiechu Mony Lizy w kinach i negatywnych recenzjach, Sevigny stwierdziła, że ​​nie żałuje swojej decyzji.

Prawdziwa Erin Brockovich sprzedała prawa do swojej historii wytwórni Universal Pictures za kwotę 100 000 dolarów.

Taśma filmowa mierzyła 3170 metrów.

Taśma filmowa mierzyła 2735 metrów.

Wśród nominowanych do Oscara w kategorii najlepszy reżyser, ogłoszonych przez Joan Crawford, znalazł się Frank Perry, który później wyreżyserował o niej niesławny film Najdroższa mamusia (1981).

Taśma filmowa mierzyła 280 metrów.

Film został nakręcony w języku telugu na południu Indii.