Architektka Luisa po pracy prowadzi warsztaty twórcze dla dzieci – jest pełna pasji, widać, że się w tym spełnia. Pewnego razu w szkolnej toalecie trafia na jedną z uczennic, 17-letnią Julię, która próbuje pozbyć się niechcianej ciąży. Otacza ją opieką, próbuje pomóc w trudnej sytuacji, balansując pomiędzy rolą nauczycielki, przyjaciółki i „drugiej matki”. A może sama w ten sposób coś sobie rekompensuje? Jak na ich relację zareaguje rodzina nastolatki? I jaką decyzję ostatecznie podejmie ciężarna Julia? Pokazywany na tegorocznym festiwalu w Rotterdamie trzeci film kostarykańskiej reżyserki Paz Fábregi z empatią opowiada o trudnych wyborach i kobiecej solidarności. Tematyka filmu, tak jak wyrażające troskę o bohaterów łagodne zdjęcia Maríi Secco, mogą przynieść na myśl zeszłoroczny hit festiwalu Nigdy, rzadko, czasami, zawsze. To także film niemal w całości stworzony przez kobiety, które odgrywają coraz ważniejszą rolę w kinie Ameryki Łacińskiej.