Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz zachwyca bezpretensjonalnym humorem i zdjęciami, oddającymi urok karpackiego pogórza. Reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Portret bohaterek, które są dla siebie wszystkim, skłania do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony.