David Rollins urodził się 2 września 1907 roku w Kansas City w stanie Missouri w Stanach Zjednoczonych. Karierę filmową rozpoczął pod koniec lat 20., w okresie przejściowym między kinem niemym a dźwiękowym, kiedy wytwórnie intensywnie poszukiwały nowych twarzy dla młodej widowni. Dzięki swojej chłopięcej aparycji, naturalności i ekranowej swobodzie szybko został dostrzeżony jako idealny „all-American boy” – typ bohatera, którego wytwórnia Fox Film Corporation próbowała wykreować jako następcę popularnych aktorów pokroju Charlesa Raya. Już na początku kariery otrzymywał role głównych protagonistów, szczególnie w filmach skierowanych do młodszej publiczności. W 1928 roku został wyróżniony tytułem WAMPAS Baby Star – co było wyjątkowe, ponieważ nagroda ta niemal zawsze trafiała do aktorek. Fakt, że Rollins znalazł się w tym elitarnym gronie (obok m.in. Johna Macka Browna), świadczył o ogromnym potencjale komercyjnym, jaki widziała w nim branża filmowa. W krótkim czasie stał się jednym z najbardziej obiecujących młodych aktorów swojego pokolenia. Jednym z ważniejszych filmów w jego dorobku był „The Shakedown” (1929) w reżyserii Williama Wylera, gdzie zagrał główną rolę u boku Jamesa Murraya. Produkcja ta pokazała jego zdolność do łączenia lekkiego, młodzieżowego wizerunku z bardziej dramatycznym materiałem. W tym okresie występował regularnie, budując pozycję jako jeden z czołowych młodych aktorów końca ery kina niemego. W przeciwieństwie do wielu rówieśników z powodzeniem wszedł w erę kina dźwiękowego. Wystąpił m.in. w filmie „The Big Trail” (1930) w reżyserii Raoula Walsha, gdzie pojawił się u boku Johna Wayne’a. Film ten, choć dziś uznawany za ważny etap w karierze Wayne’a, był również znaczącym projektem dla Rollinsa, potwierdzającym jego zdolność adaptacji do nowych warunków technologicznych. Jego głos i sposób mówienia nie stanowiły przeszkody – przeciwnie, dobrze wpisywały się w jego ekranowy wizerunek. Mimo obiecującego startu i udanej adaptacji do kina dźwiękowego, na początku lat 30. podjął decyzję o stopniowym wycofaniu się z branży filmowej. Nie było to wynikiem braku ofert, lecz świadomego wyboru życiowego oraz niechęci do funkcjonowania w rygorystycznym systemie studyjnym Hollywood. W przeciwieństwie do wielu aktorów swojej epoki, którzy walczyli o utrzymanie pozycji, Rollins zdecydował się na całkowitą zmianę kierunku życia. Po zakończeniu kariery filmowej osiadł w Kalifornii, gdzie poświęcił się swojej pasji – botanice. Stał się cenionym hodowcą awokado oraz egzotycznych roślin w rejonie Encinitas, odnosząc w tej dziedzinie znaczący sukces finansowy. Jego działalność ogrodnicza przyniosła mu stabilność i satysfakcję, której – jak sam później wspominał – nie dawała mu praca w przemyśle filmowym. W późniejszych latach życia był jednym z ostatnich żyjących aktorów pamiętających początki Hollywood. Chętnie udzielał wywiadów historykom kina, dzieląc się wspomnieniami z okresu przełomu technologicznego i pracy w systemie studyjnym. Dzięki temu stał się ważnym świadkiem epoki kina niemego i wczesnego dźwiękowego. Pozostał osobą bardzo prywatną – nigdy nie założył rodziny i unikał rozgłosu, koncentrując się na swoim życiu poza światem filmu. David Rollins zmarł 25 maja 1997 roku w Encinitas w stanie Kalifornia. Pozostaje przykładem aktora, który osiągnął znaczący sukces u progu kariery, lecz świadomie zrezygnował z dalszej obecności w Hollywood. Jego los pokazuje rzadką w tamtej epoce drogę – odejście od kina nie z powodu porażki, lecz z wyboru, prowadzącego do spokojniejszego i bardziej spełnionego życia poza ekranem.