William Janney, urodzony 15 lutego 1908 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w USA, był amerykańskim aktorem filmowym i teatralnym. Był synem Russella Janneya, znanego aktora teatralnego, producenta i autora bestsellera „The Miracle of the Bells”. Dzięki ojcu od najmłodszych lat obracał się w kręgach artystycznych Nowego Jorku, co umożliwiło mu wczesny kontakt ze sceną i filmem. Karierę filmową rozpoczął pod koniec lat 20. XX wieku w produkcjach niemych, a w okresie kina dźwiękowego zyskał uznanie w rolach młodych bohaterów i postaci drugoplanowych. Jego przełomową rolą była postać Gordona Scotta w „The Dawn Patrol” (1930) w reżyserii Howarda Hawksa, gdzie wystąpił u boku Richarda Barthelmessa i Douglasa Fairbanksa Jr. W kolejnych latach zagrał również w filmach „Cohens and Kellys in Africa” (1930) oraz w „A Connecticut Yankee” (1931) u boku Willa Rogersa, co umocniło jego pozycję w Hollywood w latach 30. Wyróżniał się naturalnym, niemal „chłopięcym” wyglądem i brakiem teatralnej maniery, dzięki czemu w latach 1929–1934 wystąpił w ponad 20 produkcjach, stając się jednym z najbardziej zapracowanych młodych aktorów (tzw. juvenile actors) w branży. Oprócz kina Janney odnosił sukcesy w radiu, gdzie w latach 30. był gwiazdą słuchowisk, wykorzystując nienaganną dykcję i doświadczenie aktorskie. Podczas służby w Armii Stanów Zjednoczonych w czasie II wojny światowej jego umiejętności przydawały się w komunikacji i szkoleniach wojskowych. Kariera filmowa Williama Janneya została przerwana przez wojnę, a po jej zakończeniu nie powrócił do regularnego aktorstwa, osiadając w stanie Idaho. Był żonaty z Frances Janney i prowadził spokojne życie z dala od Hollywood, stając się szanowanym członkiem lokalnej społeczności w Payette. Zmarł 22 grudnia 1992 roku w Payette w stanie Idaho w USA w wieku 84 lat. Został pochowany na cmentarzu Riverside Cemetery w Payette. William Janney był cenionym aktorem młodego pokolenia okresu kina niemego i wczesnego kina dźwiękowego, specjalizującym się w rolach młodzieńczych i drugoplanowych. Jego kariera filmowa, sukcesy radiowe oraz długie, spokojne życie w Idaho zapewniły mu trwałe miejsce w historii amerykańskiego kina i przykłady udanego „drugiego życia” poza Hollywood.