Nigel De Brulier urodził się 8 sierpnia 1877 roku w Frenchay w hrabstwie Gloucestershire w Anglii jako Francis George Packer. Był synem Jamesa Packera oraz Louisy Packer z domu Field. W młodości zdobył wykształcenie pozwalające na podjęcie pracy poza sceną, jednak wcześnie związał swoją drogę zawodową z teatrem, rozpoczynając działalność jako aktor i śpiewak sceniczny. Początki kariery rozwijał w Wielkiej Brytanii oraz Kanadzie, a następnie przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie na stałe osiadł pod koniec XIX wieku. Do filmu trafił stosunkowo późno, debiutując w 1914 roku, już jako dojrzały aktor o ukształtowanym warsztacie scenicznym. Od początku specjalizował się w rolach postaci o wyrazistej osobowości i silnym rysie charakterologicznym. Jego szczupła sylwetka, wydłużona twarz i przenikliwe spojrzenie sprawiały, że idealnie nadawał się do ról duchownych, proroków, ascetów, uczonych oraz postaci historycznych, którym nadawał powagę i sugestywność. Największą rozpoznawalność przyniosły mu role w widowiskach historycznych i filmach kostiumowych epoki kina niemego. Jednym z ważniejszych osiągnięć była rola Simonidesa w „Ben-Hur” z 1925 roku, jednej z najbardziej spektakularnych produkcji tamtego okresu. De Brulier wyróżniał się umiejętnością budowania postaci przy użyciu oszczędnych środków wyrazu, co w kinie niemym miało szczególne znaczenie. Jego bohaterowie często reprezentowali autorytet moralny, duchowy lub intelektualny, a ich obecność wprowadzała do filmu atmosferę powagi i napięcia. Szczególne miejsce w jego karierze zajmuje postać kardynała Richelieu, którą odtwarzał wielokrotnie na przestrzeni kilkunastu lat. Wystąpił w tej roli między innymi w „The Three Musketeers” z 1921 roku u boku Douglasa Fairbanksa, a także w późniejszych adaptacjach historii muszkieterów w latach 20. i 30. Jego interpretacja tej postaci była konsekwentna i rozpoznawalna – przedstawiał Richelieu jako człowieka chłodnego, wyrachowanego, obdarzonego dużą inteligencją i politycznym instynktem. Powtarzalność tej roli sprawiła, że stał się jednym z najbardziej utrwalonych ekranowych wizerunków tej historycznej postaci. W okresie przejścia z kina niemego do dźwiękowego pozostał aktywny zawodowo, co nie było udziałem wszystkich aktorów jego pokolenia. Choć w latach 30. i 40. częściej występował w rolach drugoplanowych i epizodycznych, nadal był obecny w produkcjach hollywoodzkich i wykorzystywano jego doświadczenie oraz charakterystyczny typ ekranowy. W 1935 roku wystąpił w filmie „The Informer” w reżyserii Johna Forda, co potwierdza jego obecność w ważnych produkcjach epoki dźwiękowej oraz współpracę z uznanymi twórcami. W życiu prywatnym był związany z Natale Octavią de Brulier, z którą miał córkę Josephine de Brulier. Nigel De Brulier zmarł 30 stycznia 1948 roku w Los Angeles w Kalifornii i został pochowany na cmentarzu Grand View Memorial Park Cemetery w Glendale. Pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych epoki kina niemego, którego dorobek opierał się na konsekwentnym wykorzystaniu specyficznych warunków fizycznych oraz umiejętności budowania postaci o wyraźnym znaczeniu symbolicznym. Jego wielokrotna interpretacja kardynała Richelieu oraz role w dużych produkcjach historycznych utrwaliły jego miejsce w historii kina jako aktora o wyraźnie określonym i konsekwentnie rozwijanym typie ekranowym.