Edward Martindel urodził się 8 lipca 1876 roku w Hamilton w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych jako syn Williama Martindela oraz Mary Martindel. Karierę artystyczną rozpoczął jako śpiewak operowy (baryton), występując w operetkach i produkcjach musicalowych, w tym na Broadwayu, gdzie pojawił się m.in. w popularnym spektaklu „The Pink Lady”. Doświadczenie sceniczne oraz solidne przygotowanie wokalne przełożyły się na jego wyrazistą dykcję i swobodę sceniczną, które później stały się jego znakiem rozpoznawczym w filmie. Na ekranie zadebiutował już w 1915 roku w filmie „The Foundling” u boku Mary Pickford i w kolejnych latach stał się aktywnym uczestnikiem kina niemego, występując w ponad dwudziestu produkcjach jeszcze przed początkiem lat 20. XX wieku. W tym okresie pojawiał się u boku największych gwiazd swojej epoki, budując pozycję doświadczonego aktora charakterystycznego. Jednym z istotnych tytułów w jego dorobku z tego czasu był film „The Duchess of Buffalo” (1926), w którym wystąpił u boku Constance Talmadge. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego przeszedł do nowej formy jako w pełni ukształtowany i doświadczony aktor, co pozwoliło mu bez trudu odnaleźć się w zmieniającym się przemyśle filmowym. W latach 30. i 40. wyspecjalizował się w rolach postaci o wysokim statusie społecznym oraz autorytecie – często grał ojców głównych bohaterów, bankierów, przemysłowców czy przedstawicieli elit. Jego dostojna aparycja i teatralne obycie sprawiały, że był chętnie obsadzany w rolach wymagających wiarygodności i powagi. W trakcie swojej długiej kariery współpracował z wieloma wybitnymi twórcami i aktorami, od Mary Pickford i Johna Barrymore’a po Ritę Hayworth w późniejszym okresu swojej działalności. Pozostał aktywny zawodowo przez wiele dekad, utrzymując ugruntowaną pozycję cenionego aktora charakterystycznego w klasycznym Hollywood. Edward Martindel zmarł 4 maja 1955 roku w Woodland Hills w Los Angeles w stanie Kalifornia na skutek ataku serca. Ostatnie lata życia spędził w Motion Picture & Television Country House and Hospital – ośrodku przeznaczonym dla emerytowanych ludzi przemysłu filmowego. Pozostaje przykładem wszechstronnego artysty scenicznego i filmowego, który dzięki połączeniu doświadczenia teatralnego i muzycznego z powodzeniem funkcjonował zarówno w kinie niemym, jak i dźwiękowym, budując trwałą pozycję wśród aktorów charakterystycznych swojej epoki.