Victor Saville – naprawdę Victor Salberg – urodził się 25 września 1895 w Birmingham w Anglii. Był angielskim reżyserem, producentem i scenarzystą. Syn handlarza dziełami sztuki, Victor, kształcił się w gimnazjum Króla Edwarda VI w Birmingham. Służył w armii brytyjskiej podczas I wojny światowej, został ranny w bitwie pod Loos w 1915, a rok później został inwalidą. Jego pierwszy kontakt z branżą filmową miał miejsce, gdy rozpoczął wieczorną pracę jako menadżer małego teatru w Coventry. Na co dzień pracował w biurze dystrybucji filmów. Od 1919 roku Saville był partnerem Michaela Balcona, innego czołowego producenta filmowego, w Victory Motion Pictures, a od końca lat dwudziestych XX wieku był jednym z czołowych brytyjskich filmowców, produkując lub reżyserując takie filmy jak „South Riding” (1937), „Goodbye Mr. Chips” (1939), „Dr Jekyll i Mr. Hyde” (1941) oraz „Green Dolphin Street” (1947). W latach pięćdziesiątych zmienił kierunek i wyprodukował kilka „twardych” thrillerów Mickeya Spillane’a, takich jak „ I, The Jury” (1953). Od 1931 roku, kiedy Gainsborough Pictures i Gaumont British Picture Corporation połączyły siły, Saville wyprodukował szereg komedii, musicali i dramatów dla Gainsborough i Gaumont-British, w tym popularne filmy z Jessie Matthews. W 1937 roku odszedł, aby założyć własną firmę producencką Victor Saville Productions i nakręcił trzy obrazy dla London Films Alexandra Kordy w studiach Denham. Kiedy w 1939 r. wybuchła wojna, Saville przebywał w Ameryce i polecono mu tam pozostać. Wyprodukował tam filmy wspierające wysiłki wojenne, takie jak „Śmiertelna burza” oraz „Zawsze i jeden dzień” (1943) (przy których po raz ostatni współpracował ze swoją byłą gwiazdą Jessie Matthews), a w 1945 – „Tonight and Every Night” na podstawie historii teatru Windmill w Londynie. Po wojnie nadal reżyserował filmy dla MGM, ale ostatecznie wrócił do Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 8 maja 1979 roku w Londynie w wieku 83 lat. Przez całą swoją karierę pozostawał przyjacielem reżysera Alfreda Hitchcocka. Uczęszczał do Amerykańskiego Instytutu Filmowego „Salute to Alfred Hitchcock” do marca 1979 roku, na krótko przed śmiercią.