Vera Gordon urodziła się 11 czerwca 1886 roku w Jekaterynosławiu w Imperium Rosyjskim (obecnie Dniepr w Ukrainie). Była córką żydowskiej rodziny wywodzącej się z Europy Wschodniej. W młodym wieku wyemigrowała wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych, osiedlając się w Nowym Jorku, gdzie dorastała i zdobywała pierwsze doświadczenia sceniczne. Jej edukacja nie jest szczegółowo udokumentowana, jednak już we wczesnym okresie życia związała się z teatrem jidysz, który stanowił ważny element kultury żydowskiej diaspory w Ameryce. Karierę aktorską rozpoczęła na scenach teatrów jidysz w Nowym Jorku, gdzie szybko zdobyła uznanie jako aktorka charakterystyczna. Specjalizowała się w rolach matek i kobiet zmagających się z trudami życia emigracyjnego, co wynikało zarówno z jej doświadczeń, jak i specyfiki repertuaru teatralnego. Jej styl gry łączył realizm z emocjonalną intensywnością, co przyciągało uwagę widowni i krytyków. Przełomem w jej karierze filmowej była rola Mamy Kantor w filmie „Humoresque” (1920) w reżyserii Franka Borzage’a. Kreacja ta została szeroko doceniona przez krytykę i publiczność, czyniąc ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek charakterystycznych tamtego okresu. Sukces filmu przełożył się na znaczący wzrost jej pozycji zawodowej, a także na zawarcie wysokiego kontraktu filmowego, który potwierdzał jej status w Hollywood. Do historii kina przeszła również jako odtwórczyni ról w serii „The Cohens and the Kellys” (od 1926), gdzie wcielała się w postać żydowskiej matki, tworząc jeden z najbardziej charakterystycznych duetów ekranowych epoki wraz z Charlesem Murrayem. Kontynuacją tej współpracy był film „Clancy in Wall Street” (1930), w którym zagrała Mamę Clancy, potwierdzając swoją pozycję jako jednej z najbardziej rozpoznawalnych aktorek w rolach matczynych. Wizerunek, który budowała na ekranie, uczynił ją symbolem archetypu „Yiddishe Mama” – ciepłej, oddanej, lecz jednocześnie silnej i dominującej matki, stanowiącej centrum życia rodzinnego. Postacie te odegrały istotną rolę w kształtowaniu sposobu przedstawiania społeczności żydowskiej w amerykańskim kinie, przyczyniając się do większego zrozumienia i akceptacji kultury imigrantów. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego z powodzeniem kontynuowała karierę, co wyróżniało ją na tle wielu aktorów kina niemego. Jej doświadczenie sceniczne oraz naturalność w operowaniu dialogiem pozwoliły jej utrzymać stabilną pozycję w branży filmowej także w latach 30. W życiu prywatnym była żoną aktora Harry’ego Gordona. Para miała dwoje dzieci: syna Williama oraz córkę Nadję, która również próbowała swoich sił w aktorstwie, kontynuując rodzinne tradycje artystyczne. Vera Gordon zmarła 8 maja 1948 roku w Beverly Hills w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 61 lat. Została pochowana na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery (Beth Olam Mausoleum) w Los Angeles. Pozostaje jedną z najważniejszych aktorek charakterystycznych wczesnego Hollywood, której kreacje w znaczący sposób wpłynęły na sposób przedstawiania rodzin imigranckich w kinie amerykańskim. Jej działalność stanowi pomost między tradycją teatru jidysz a rozwojem przemysłu filmowego XX wieku, a jej ekranowy wizerunek „matki” na trwałe zapisał się w historii kina.