Charles Richman urodził się 12 stycznia 1865 roku w Chicago w stanie Illinois w Stanach Zjednoczonych. Karierę rozpoczął na scenie teatralnej w drugiej połowie XIX wieku i szybko zdobył ogromną popularność jako jeden z czołowych amantów Broadwayu, zaliczany do grona tzw. „matinee idol”. W okresie przed I wojną światową należał do najgłośniejszych nazwisk amerykańskiego teatru, a jego sceniczna charyzma i prezencja przyciągały tłumy widzów. Szczególne znaczenie miała jego współpraca z Adą Rehan w zespole Augustina Daly’ego, co sytuowało go w ścisłej czołówce ówczesnych aktorów scenicznych. Do filmu trafił stosunkowo wcześnie jak na rozwijającą się dopiero kinematografię, debiutując w 1914 roku w produkcji „The Man from Home”. Jako uznany aktor teatralny należał do pierwszego pokolenia gwiazd Broadwayu, które zdecydowały się na pracę przed kamerą. W epoce kina niemego pojawiał się w różnych produkcjach, jednak jego działalność ekranowa przez długi czas pozostawała uzupełnieniem dominującej pozycji scenicznej. Wraz z upływem lat jego emploi uległo zmianie – od ról amantów przeszedł do kreacji charakterystycznych, często związanych z postaciami o wysokim statusie społecznym. W erze kina dźwiękowego jego doświadczenie sceniczne oraz głęboki, donośny głos pozwoliły mu bez problemu odnaleźć się w nowych realiach. W latach 30. występował w ważnych produkcjach hollywoodzkich, między innymi w „Becky Sharp” (1935), pierwszym pełnometrażowym filmie zrealizowanym w trójkolorowym Technicolorze, oraz w „The Life of Emile Zola” (1937), nagrodzonym Oscarem dla najlepszego filmu, gdzie zagrał dyrektora opery. W życiu prywatnym był mężem Jane Grey, z którą miał dwoje dzieci – syna Charlesa Jr. oraz córkę Jane. Ich małżeństwo uchodziło za jedno z bardziej stabilnych w środowisku teatralnym. Charles Richman zmarł 1 grudnia 1940 roku w szpitalu w dzielnicy Bronx w Nowym Jorku po krótkiej chorobie. Charles Richman pozostaje jedną z ważnych postaci amerykańskiego teatru przełomu XIX i XX wieku, która z powodzeniem przeniosła swoją pozycję sceniczną do świata filmu, a jego droga zawodowa ilustruje przemianę od gwiazdy ról amantów do cenionego aktora charakterystycznego w epoce kina dźwiękowego.