Arline Judge urodziła się 21 lutego 1912 roku w Bridgeport w stanie Connecticut. Karierę w show-biznesie rozpoczęła jako nastolatka, występując w rewiach i na scenach wodewilowych, gdzie została dostrzeżona dzięki swojej ogromnej energii oraz unikalnemu stylowi bycia. Była jedną z pierwszych aktorek, które wprowadziły do kina styl „fast-talking dame” – mówiła niezwykle szybko i rytmicznie, co stało się fundamentem dla późniejszych gwiazd komedii typu screwball. W 1931 roku podpisała kontrakt z wytwórnią RKO, co otworzył jej drogę do ról w filmach pełnometrażowych. Jej „odkrywcą” był reżyser Wesley Ruggles; choć był od niej o 23 lata starszy, obsadził ją w przełomowym dramacie „Are These Our Children?” (1931), który stał się dla niej istotnym sprawdzianem aktorskim i ugruntował jej pozycję jako jednej z najbardziej obiecujących młodych gwiazd wczesnej ery dźwiękowej. Szczyt jej aktywności zawodowej przypadł na lata 30. XX wieku, kiedy pojawiała się w kilku produkcjach rocznie, takich jak „Girl Crazy” (1932), „Looking for Trouble” (1934) czy „King of Burlesque” (1936). Specjalizowała się w rolach drugoplanowych rezolutnych dziewcząt, które dzięki ciętemu językowi często kradły show głównym gwiazdom. Podobnie jak Sylvia Sidney, nie brała udziału w realizacji eposu „Cimarron”, jednak postać reżysera tego filmu, Wesleya Rugglesa, odegrała kluczową rolę w jej biografii. W latach 40. jej kariera filmowa zaczęła wygasać, do czego przyczyniły się narastające problemy zdrowotne, w tym depresja i trudności z utrzymaniem wagi. W późniejszym okresie odnalazła się w telewizji; jej występ w serialu „Perry Mason” (odcinek „The Case of the Silent Partner”) jest uważany za jedną z jej najlepszych ról charakterystycznych, dowodzącą dojrzałego talentu dramatycznego. W życiu prywatnym Arline Judge była postacią budzącą ogromne zainteresowanie prasy brukowej ze względu na swoje liczne małżeństwa. Aktorka wychodziła za mąż aż ośmiokrotnie, co stawiało ją w ścisłej czołówce rekordzistek Hollywood obok Lany Turner czy Elizabeth Taylor. Jej mężami byli kolejno: Wesley Ruggles (z którym miała syna, Wesleya Rugglesa Jr.), Vincent Minerly, James Addams Casper, Dan Topping (właściciel New York Yankees), James Ramage, Lohn Lindsay, Anthony Campagna i Edward Herd. Ze względu na częstotliwość pojawiania się w sądach rodzinnych prasa złośliwie nazywała ją „jednoosobową ławą przysięgłych” (The One-Woman Bench), do czego sama aktorka miała duży dystans, często żartując ze swojego pecha do mężczyzn. Mimo burzliwych związków, w środowisku cieszyła się opinią osoby niezwykle towarzyskiej i lojalnej. Arline Judge zmarła 7 lutego 1974 roku w West Hollywood w wieku 61 lat. Przyczyną śmierci był atak serca, którego doznała we śnie. Została pochowana na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Biografia Judge to zapis losów artystki, która wyprzedziła swoją epokę nowoczesnym, dynamicznym sposobem gry, lecz została zapamiętana przez historię głównie przez pryzmat skandali małżeńskich. Pozostaje jednak trwałą częścią złotego wieku kina jako uosobienie pewnej siebie, wygadanej Amerykanki okresu wielkiego kryzysu, której kreacje wnosiły nutę optymizmu do ówczesnych produkcji. Jej życie i kariera stanowią przejmujący przykład tego, jak system studyjny i media potrafiły zdominować wizerunek utalentowanej kobiety, przedkładając sensacje prywatne nad jej zawodowy dorobek.