Hedda Hopper, właściwie Elda Furry, urodziła się 2 maja 1885 roku w Hollidaysburgu w stanie Pensylwania w Stanach Zjednoczonych. Była córką Davida Furry’ego oraz Margaret Miller Furry. Jej rodzina należała do wspólnoty religijnej kwakrów, znanych z surowych zasad moralnych i zdyscyplinowanego stylu życia. Wychowanie w tym środowisku miało znaczący wpływ na późniejsze poglądy Hopper, która przez całe życie była osobą bardzo konserwatywną i bezkompromisową w swoich ocenach. Już jako młoda kobieta opuściła rodzinne miasto i przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczęła karierę sceniczną. Początkowo występowała jako tancerka i chórzystka w produkcjach teatralnych oraz rewiach, zdobywając doświadczenie w świecie rozrywki. Z czasem zaczęła otrzymywać drobne role aktorskie, a w latach 1910. przeniosła się do rozwijającego się przemysłu filmowego w Hollywood. W epoce kina niemego wystąpiła w wielu produkcjach, m.in. w filmach „Don’t Change Your Husband” (1919) w reżyserii Cecila B. DeMille’a czy „The Battling Coward” (1924). Choć nie osiągnęła statusu wielkiej gwiazdy ekranu, przez wiele lat była rozpoznawalną aktorką charakterystyczną, pojawiającą się w licznych filmach drugoplanowych. W życiu prywatnym w 1913 roku poślubiła aktora i śpiewaka DeWolfa Hoppera, który był znaną postacią sceny teatralnej i wodewilu. Był to jego piąty z sześciu związków małżeńskich, co w tamtym czasie budziło spore zainteresowanie prasy. Po ślubie Elda Furry zaczęła używać imienia Hedda – jak później twierdziła, wybrała je po konsultacji z numerologiem, wierząc, że przyniesie jej więcej szczęścia w życiu zawodowym. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1922 roku. Z tego związku pochodził jej jedyny syn, William Hopper, który później został aktorem i zdobył popularność jako Paul Drake w serialu „Perry Mason”. Największą sławę Hedda Hopper zdobyła jednak nie jako aktorka, lecz jako dziennikarka plotkarska. W 1938 roku rozpoczęła publikowanie kolumny „Hedda Hopper’s Hollywood”, która szybko stała się jedną z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych rubryk w amerykańskiej prasie. Jej teksty ukazywały się w setkach gazet i docierały do milionów czytelników w całych Stanach Zjednoczonych. Hopper była znana z ostrego języka, bezkompromisowych opinii i ogromnych wpływów w przemyśle filmowym. Jej pochwała mogła pomóc w karierze, a krytyka potrafiła ją poważnie zaszkodzić. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów jej wizerunku były ekstrawaganckie kapelusze, które nosiła niemal zawsze podczas publicznych wystąpień. Stały się one jej znakiem firmowym i symbolem stylu, dzięki któremu była natychmiast rozpoznawalna. W latach 40. i 50. Hopper była jedną z najpotężniejszych postaci w Hollywood, prowadząc słynną rywalizację z inną wpływową felietonistką plotkarską, Louellą Parsons. Ich konflikt i wzajemna rywalizacja o informacje oraz wpływy stały się jedną z legend złotej ery Hollywood. Hopper była również aktywna politycznie i znana z bardzo konserwatywnych poglądów. W okresie powojennym była zdecydowaną zwolenniczką walki z wpływami komunizmu w przemyśle filmowym i publicznie popierała działania Komisji ds. Działalności Antyamerykańskiej. Jej stanowisko w tej sprawie wywoływało liczne kontrowersje i krytykę w środowisku artystycznym. Mimo że przez większość późniejszego życia zajmowała się dziennikarstwem, okazjonalnie powracała do aktorstwa. Jednym z najbardziej znanych jej występów była rola samej siebie w filmie „Sunset Boulevard” (1950) w reżyserii Billy’ego Wildera, gdzie pojawiła się jako jedna z dziennikarek odwiedzających dawną gwiazdę kina niemego. Hedda Hopper zmarła 1 lutego 1966 roku w Hollywood w Los Angeles w wieku 80 lat. Bezpośrednią przyczyną śmierci było ciężkie zapalenie płuc. Została pochowana na cmentarzu Rose Hill Cemetery w Altoonie w Pensylwanii, niedaleko miejsca, gdzie spędziła młodość. Hedda Hopper pozostaje jedną z najbardziej wpływowych i kontrowersyjnych postaci w historii hollywoodzkiego dziennikarstwa. Jej kolumny plotkarskie, bezkompromisowy styl oraz ogromna siła oddziaływania na opinię publiczną uczyniły ją symbolem potęgi prasy plotkarskiej w złotej erze Hollywood.