Lajos Bíró urodził się 22 sierpnia 1880 roku w Nagyvárad w Cesarstwie Austro-Węgierskim (obecnie Oradea w Rumunii). Był węgierskim powieściopisarzem, dramatopisarzem i scenarzystą. Swoją działalność zawodową rozpoczął w Budapeszcie jako dziennikarz, a następnie związał się z życiem politycznym kraju, pełniąc funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w rządzie Mihály’ego Károlyiego po rewolucji 1918 roku. Upadek rządu oraz zmiany polityczne na Węgrzech zmusiły go do emigracji, najpierw do Wiednia. W kolejnych latach jego kariera nabrała międzynarodowego charakteru. W latach 20. przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie współpracował z Hollywood, odnosząc sukces jako autor sztuk adaptowanych na potrzeby kina. Jednym z istotnych etapów jego działalności była współpraca z Ernstem Lubitschem – jego sztuka „Színművész” stała się podstawą filmu „Caryca” („Forbidden Paradise”, 1924), który należał do najbardziej charakterystycznych przykładów wyrafinowanej europejskiej komedii przeniesionej na grunt amerykański. Ostatecznie osiadł w Wielkiej Brytanii, gdzie związał się z wytwórnią London Film Productions kierowaną przez Alexandra Kordę. Tam stał się jednym z kluczowych scenarzystów i współtworzył wiele ważnych produkcji. Wspólnie z Kordą oraz innymi twórcami, takimi jak Arthur Wimperis czy Lajos Zilahy, tworzył silne środowisko emigracyjnych twórców węgierskich, które odegrało istotną rolę w rozwoju brytyjskiej kinematografii. Był współautorem scenariusza do filmu „Prywatne życie Henryka VIII” (1933), który odniósł ogromny sukces międzynarodowy i przyniósł Oscara Charlesowi Laughtonowi. W 1929 roku został nominowany do Nagrody Akademii podczas pierwszej ceremonii wręczenia Oscarów w kategorii Writing (Original Story) za film „Ostatni rozkaz” („The Last Command”, 1928). Film ten przyniósł Emilowi Janningsowi pierwszego w historii Oscara dla najlepszego aktora, a scenariusz Bíró stanowił jego fundament dramatyczny. Historia opowiadająca o carskim generale, który po rewolucji zostaje statystą w Hollywood, była wyraźnym odzwierciedleniem własnych doświadczeń autora – człowieka zmuszonego do emigracji i odnalezienia się w nowym świecie. Jako scenarzysta i pisarz wyróżniał się umiejętnością łączenia wątków politycznych, społecznych i psychologicznych, co wynikało bezpośrednio z jego doświadczeń życiowych oraz obserwacji przemian zachodzących w Europie pierwszej połowy XX wieku. Jego twórczość miała charakter międzynarodowy i obejmowała zarówno literaturę, jak i kino. Lajos Bíró zmarł 9 września 1948 roku w Londynie w Wielkiej Brytanii na skutek ataku serca. Został pochowany na cmentarzu Hampstead w północnym Londynie. Pozostaje jedną z ważniejszych postaci w historii scenariopisarstwa okresu międzywojennego – twórcą, który połączył doświadczenie polityczne i literackie z językiem kina, współtworząc zarówno hollywoodzkie, jak i brytyjskie sukcesy filmowe swojej epoki.